Het ontvangen van jouw heldere ogen die passie uitzendt Maar ook de inspirerende warmte van je klevende lichaam bij mij Waar ik mag genieten van iedere bocht en plooi De sensuele aantrekkelijkheid van je glanzende dijen.
Je laat me het helende licht van mijn eeuwige vlam gloeien Dat iedere keer het kookpunt zonder terugkeer bereikt Mijn fijngevoelige vingers branden altijd Om in contact te komen met je tedere huid.
Het ontmoeten van jouw lumineuze hemel met fonkelende sterren Maar ook de eindeloze diepte van een breed heelal Waar je me iedere keer ontvangt met je aromatische geur Om te proeven van je warme zoete nectar.
Je barst de geliefde en gezegende schoonheid uit Dat ik iedere keer met mijn warme liefde mag delen Pure emoties, die veilig zijn opgesloten in onze verwarmde centrale Die ik enkel zal vrijlaten bij jouw aanwezigheid.
Het raken van deze beminnelijke liefde heeft mijn ziel bewogen Om onze harten tot een puzzel te laten samensmelten Waar onze gevoelens zij aan zij thuishoren En de noten van een hemelse zaligheid spelen.
Je laat me de tranen van eindeloze vreugde barsten Die ik aanvankelijk nooit wist van een bestaan Mede de passionele drift om je te mogen verkennen Met mijn beminnend hart en ziel, voor altijd!
Ieder van ons heeft wel eens te maken met vriendjespolitiek. Zelf een buitenstaander kan dit waarnemen. Vriendjespolitiek heeft heel veel negatieve gevolgen. Een goede werkrelatie kan verzuren, meer nog het kan zelf deze vernietigen. Voor de persoon die benadeeld wordt, voelt zelf geen gevoel meer voor initiatief, motivatie en vertrouwen onder de collega’s. Een goede leidinggevende moet altijd alert zijn om vriendjespolitiek te onderdrukken, en zelf niet meedoen.
Is het dan goed om goede vrienden te zijn met uw werknemer? Wanneer spreekt men van favoritisme en wanneer niet? Enkele voorbeelden: iedere dag luncht de leidinggevende met de zelfde mensen. Je hebt medewerkers die eerst met een 'Goedemorgen' worden aangesproken, terwijl andere mensen direct worden geconfronteerd met het werk. Hij of zij praat meer en meer met de zelfde mensen; meer nog hij of zij voelt zich daar collegiaal mee. Bepaalde mensen krijgen meer informatie dan andere medewerkers. Mensen die dicht bij de directie staan, heeft de leidinggevende meer nodig. Iemand die in het hokje ‘man’ en ‘vrouw’ hoort, wordt meer aangesproken. Dit zijn allemaal frappante voorbeelden die ieder van ons al heeft meegemaakt of nu nog waarneemt en/of zelf in aanraking komt.
Het is belangrijk dat ieder van ons een goede relatie met de leidinggevende of manager heeft, die is gebouwd op vertrouwen, oprechtheid en eerlijkheid. Dit geldt eveneens omgekeerd; de leidinggevende tegenover de medewerkers (!). Helaas is dat niet altijd het geval. Dat leidt meestal tot heel onmenselijke praktijken. Sommige medewerkers krijgen meer gezag en respect door die vriendjespolitiek.
De taak van ieder goede leidinggevende of manager is juist vertrouwen en respect te geven aan ieder werknemer, ongeacht wie het mag zijn. Het is tevens diens verantwoordelijkheid voor het creëren van een positieve werkomgeving en werksfeer. Positie, rang, uitstraling, voorkomen, gender, leeftijd, familiale omstandigheden, seksuele voorkeur, geslacht, huidkleur, nationaliteit, religie, ervaringen, gemeenschappelijke belangen, doelstellingen of achtergrond mogen niet leiden tot favoritisme en discriminatie bij sommige gevallen. Indien wel, dan zal de levensduur van hun succesvolle relatie niet lang blijven duren. Een goede leidinggevende behandelt dus ieder individu met respect, waardigheid, erkenning in diens werk, en dit met een grote dosis aan eerlijkheid en gelijkheid. Dat laat geen ruimte en geen tekenen van vriendjespolitiek open. Ieder van ons laat zich wel specialiseren in een bepaalde tak van de organisatie, maar dat betekent nog altijd niet dat de ‘betere’ personen onder hen een vaste benoeming, promotie, beloning onder salarisverhoging, zal ontvangen. Daarvoor moet een goede leidinggevende waken over deze zaken.
Voortrekken of begunstigen is altijd verraderlijk. Het kruipt op ieder moment op de werkvloer, meer nog het kan zodanig zichtbaar worden zonder dat we het verwachten. Meestal ligt de oorzaak aan het feit dat je leidinggevende of manager of ieder hiërarchisch meerdere je gewoon niet mag. Dat is echter strafbaar en heel pijnlijk voor de personen die het meemaken. Die morele schade is permanent aanwezig. Leidinggevenden kunnen zodanig sluw zijn om zo die persoon lang te laten wachten voor een vaste positie binnen de onderneming / team. Nog een veelhorend feit is de beloofde promotie te doen uitstellen en deze te geven aan de mensen die hij of zij graag heeft. Zo zie je dat oneerlijke behandeling blijft bestaan. Misschien gaat het weer over onze vermeende vriendjespolitiek. Naar het slachtoffer wordt meer en meer niet geluisterd. Hij of zij is zelf moeilijk in staat om deze daden met iemand te praten die zelf hoger of evenwaardig van rang en niveau is zoals die leidinggevende. Erger nog: deze mensen steunen meestal de vriendjespolitieke leidinggevende. Een gevoel van machteloosheid en machtmisbruik, niet waar? Waar blijft dan de creatie van goede gewaardeerde individuen?
Is er dan een oplossing te vinden rond favoritisme? Constructieve acties ondernemen zoals een poging ondernemen om meer betrokken te worden bij de zaak, kan misschien een verbetering van de relatie opleveren. Zoek een goed moment uit om met je leidinggevende een gesprek aan te gaan ( indien hij of zij dat wilt ). Indien wel, vertel je gevoelens en vraag om commentaar. Voor velen onder ons zien dat als een uitdaging, maar wie niet waagt, wie niet wint. Indien je leidinggevende daarop niet wil ingaan, dan is hij op dat vlak heel incapabel. Leren luisteren en de fouten toegeven is een goede leidinggevende. Toegeven ligt aan beide kanten. In het slechtste geval leidt dat tot een breuk in die relatie. Wees eerlijk met jezelf. Vraag uw collega's hoe zij het zien. Misschien zijn ze wel eens met jou. Vraag aan diegene die je het meest vertrouwt een eerlijk advies voor jou.
Indien je leidinggevende geen directe confrontatie met jou wil beginnen, kan je een beroep op een derde persoon. Probeer je verhaal te vertellen. Het is absoluut noodzakelijk om al jouw gevoelens af te kondigen. Er zal dan een eventuele discussie volgen met je leidinggevende. Je hoeft daar niet altijd aanwezig te zijn; maar het is best nuttig, vind ik. Indien hij of zij weer de kat stuurt of het favoritisme negeert, dan is die incompetent om een functie als leidinggevende te bekleden.
Het bovenstaand voorbeeld illustreert een denkbeeldige werkomgeving. Je vindt favoritisme en vriendjespolitiek in diverse maatschappelijke vormen van samenhorigheid terug. Een maatschappij zonder vriendjespolitiek is nauwelijks denkbaar. Ik geef je nog enkele situaties: politieke en financiële wereld, stichtingen en/of verenigingen van diverse aard, een bemanning op een schip / vliegtuig, ... . Ieder van ons komt er wel in aanmerking mee. Nochtans bestaan er ook stromingen, maatschappijvormen, bewegingen of groepen waar het collectivisme overheerst. Confucianisme vind ik een mooi systeem.
Favoritisme blijft een spel. Je hebt er altijd mensen bij die winnen, maar ook evenveel die verliezen. Het is heel moeilijk strijdbaar, want het zijn meestal de slachtoffers die overwegen om het kantoor, de vereniging, de stichting, ... definitief te verlaten en niet de winnaars. Dat is erg jammer en heel onaanvaardbaar, want onder hen vind je her en der een kwalitatieve goedaardige persoon.
Ik sluit dit blog bericht met een mooie afsluiter over een zilverrug berggorilla. In dit onderstaand filmpje toon ik aan dat hij niet aan favoritisme en/of vriendjespolitiek doe.
Het voelen van de eerste zonnestralen Ontwaakt mij uit jouw zoete aroma De aantrekkingskracht van jouw gezicht Leidt me in een tedere reis Jouw eerste smachtende omhelzing Om in contact te komen met jouw huid.
Jouw gezegende wandeling van je zachte vingers Laat mijn lichaam reizen in jouw paradijs De jagende blik van jouw heldere ogen Verdrijft iedere mist uit mijn donkere ogen De omtrek van jouw betoverde glimlach Een parelachtige roze sluier.
Het zoete geluid van je verheven lach Laat me eindeloos verlangen om jou te zoenen De vouw van jouw glimlachende ogen Roept ieder moment de tederheid op.
Jouw komst ontketent mijn emotie Om elke gevende trek jou te omhelzen Jouw warme kus stimuleert mijn liefde Iedere blik smelt mijn hart Jouw aanraking houd ik in mijn hart verborgen Waar je ons rode brandende vlam kan terugvinden.
Iedere keer in je armen te mogen liggen Om mijn gedachten en mijn hart met jou te delen Je bent in mijn leven gekomen met nieuwe hoop Maar ook om mijn dromen en mijn verlangens te laten herbeleven Om iemand te koesteren en aan te bidden Met al haar goedheid en exotische schoonheid!
Wat is het ware leven in een - hokjesdenkende - maatschappij? Je probeert met iemand kennismaken waar je denkt daar kan ik verliefd worden, en daarbovenop wil je nog eens trouwen met die iemand. Dat is toch wat de maatschappij verlangt van ieder persoon? Ik heb enkele bedenkingen. We horen her en der echtscheidingen, koppeltherapie of relatietherapie, maar ook perfecte huwelijken van 1 jaar, 5 jaar, . . 50 – 60 jaar samenzijn. In dit blog bericht probeer ik een antwoord te vinden waarom trouwen belangrijk is, en hoe laten we best deze wens ook vervullen.
Cynisch zou ik zeggen dat het huwelijk berust op contracten en beloften. Op het eerste zicht vind ik dat nogal eng; omdat hier sprake is van een beperking, die vermoedelijk voortkomt uit een soort angst voor de medemensen. Bijna iedere soort angst proberen we deze te overwinnen en toe te geven. Toegeving doen we meestal om zich veilig voelen bij de andere mensen. En die zin is een huwelijk alsook een soort toegeving. De maatschappij legt in die mate aan ieder individu op om te huwen. En als er huwelijkafsluiting is, zien we dat de medemens dit ook meer zal aanvaarden door een soort goedkeuring te geven aan jou. Huwelijken worden nog in de meeste maatschappijen als gelukkigheid en eenheid gesymboliseerd. Ten tijde van onze kindertijd heeft ieder van ons een sprookjesachtige fantasie om te trouwen, en in die mate word je ook zo geleid om deze ook nog te vervullen. Al is het niet altijd somber, niet waar? Een huwelijk is meer dan dit alleen, het zijn twee mensen die onvoorwaardelijk van elkaar houden. Onvoorwaardelijke liefde is het soort liefde dat de andere persoon de volledige onvoorwaardelijke ruimte en vrijheid schept zichzelf te kunnen zijn. Bestaat er dan nog een grotere liefde dan dat? Als je echt van iemand houdt, zal je dan bij iemand anders beter voelen? De twee individuen steunen elkaar. Waarom zou jij als medemens hen op enigerlei manier nog te ‘controleren’? En toch doen we dit. Waarom?
Onze behoefte om de eeuwige liefde met iemand anders te delen, komt uit onze eigen wanhopige behoefte om bemind te worden. Deze behoefte zal voor altijd blijven bestaan, tot wanneer we voor onszelf houden. Het gevoel om bij iemand anders gelukkiger te zijn, komt tevens uit ons gebrek aan liefde voor zichzelf. We worden door de maatschappij goedgekeurd en afgewezen. Een liefde voor zichzelf is een zeer sterk gevoel van eigenwaarde en straalt zelfvertrouwen uit. Vreemd genoeg is echter het tegendeel het geval. De medemens rondom jou speelt daar een grote rol in. Ik geef nu een voorbeeld. Succesvolle mensen zoals filmacteurs, kunstenaars op allerlei vlakken ( dichters, schilders, schrijvers, … ), maar ook ieder van ons, hebben meer vertrouwen voor zichzelf, doordat ze een publiek hebben. Publiek in de ruimste zin van het woord, werkcollega’s, een vriendengroep of kennissen rondom jou is eveneens een publiek. Wat zal er gebeuren als je dit wegneemt? Je voelt dan een soort verlies. Ieder van ons wordt weer geconfronteerd met de gevoelens van leegte. Probeer je weer zichtbaar te maken; want afzonderen is niet goed. Hinderpalen kom je altijd tegen. Zoek nieuwe mensen op, want ieder van ons heeft een publiek nodig. Dat vergt tijd en energie.
Het huwelijk is niet een remedie voor onveiligheid. De enige echte remedie tegen onveiligheid is eigenliefde. Ware liefde en onvoorwaardelijke liefde breken alle grenzen open voor ieder persoon. Het geeft ook nieuwe ideeën. Daar kan je heel ver mee gaan; dat is toch het leven van ieder persoon, niet waar?
Ik heb een huwelijkswens; maar momenteel ben ik nog alleenstaande. Zijn huwelijken nog in de mode? Ik twijfel nog, dus ik wacht. Ik wacht op dat ene moment waarop ik weer zeker weet dat ik het kan. Dat het lukt. En in die tussentijd geniet ik wel van het leven en mijn vrijheid ( met de nodige ups en downs ). Ik houd alsook van verandering in mijn leven. Ik houd van enkele doelen te realiseren en laten realiseren. Maar weer niet te veel natuurlijk, want dan kan ik het niet meer overzien.
Misschien moet ik het gewoon gaan doen. Met iemand kennismaken waar ik denk daar kan ik verliefd worden, en daarbovenop wil ik nog eens trouwen met die iemand. Wat denk je?
Een mooie afsluiter voor mijn toekomstige iemand:
( Marrying You, Green and Root, 2008 )
Marrying you is like finding the perfect pair of shoes And hoping they’ll fit forever Marrying you is believing that everyday I’ll wake up in white sheets Warmed beyond my own cocoon of blood and bone
Marrying you is scary; it’s lucky and confusing
Marrying you is building this house of wax and wood, Color and quiet, hope and holy Marrying you is something I’ve never done before and Hope to never do again, at least not with anyone else
Marrying you is one of the most exciting things I’ve ever done
I get to wear the most beautiful dress I hope our friends and family love us as we love them I hope they come, I hope they have fun Cause this day is for everyone
Marrying you if full of to do lists and appointments It’s a massive river we’re swimming in, sometimes drowning in Marrying you is floating judgment off our backs on to the shore Hoping it doesn’t slap some other pair as they float by
The straight people say… “Huh, two women getting married, how unusual.” And the gay people say… “Why do you want to imitate straight culture anyway?”
If they tell me that I’m brainwashed, I’ll say it’s washed alright
With so much warmth, I couldn’t stay cold So much comfort, I couldn’t stay alone So much love I just couldn’t say no.
Op 21 november organiseert Transgender Netwerk Nederland voor de vijfde keer de Transgender Gedenkdag, dit keer in Utrecht. Hiervoor werd ik uitgenodigd.
De meeste mensen denken misschien waarom hebben wij een gedenkdag?
Wij vinden nog altijd nodig om de wereld bewust te tonen dat er nog vele vooroordelen en andere negatieve zaken zijn rond de transgenders. We zijn meestal het slachtoffer bij de meeste mensen doordat wij niet voldoen aan hun verwachtingen van het hokje ‘man’ of ‘vrouw’ ( wat dat ook mag zijn ). Gendervariëteit wordt nog altijd bij de meeste maatschappijen niet getolereerd.
Nutteloos geweld zoals de vele moorden die er nog gebeuren. In Brazilië werden in dit voorjaar al 59 transgenders vermoord.
In Oeganda is er onlangs een wet ingediend om homoseksualiteit met een uitloper naar transgenders levenslang te straffen, want daar wordt het als een misdaad gezien.
Hier in Europa is het iets beter, maar nog niet helemaal. Moorden en haatuitspraken in Rusland, uitgaansverbod in de ruimste zin van het woord in Turkije ( de politie verhindert dat ze hun huizen in of uit te gaan ). In België en Nederland worden vele transseksuelen, transgenderisten, travestieten afgekeurd op vlak van een mogelijke carrière, weggepest, geïntimideerd of ontslagen op hun werk. De meeste onder hen verschuilen zich uit angst voor maatschappelijke reacties, want ze worden uitgescholden en ook weggepest op straat. Een relatie opbouwen is al heel moeilijk ( cfr. http://catherineboone.blogspot.com/2009/08/la-vie-celibataire-de-catherine-b.html ). We mogen zelf niet meedoen aan sportactiviteiten. We worden zichtbaar, maar toch wordt dit niet getolereerd!
In 1999 vond in de Verenigde Staten van Amerika de eerste Gedenkdag plaats; in nagedachtenis op de moord van Rita Hester die door een haat crime om het leven kwam. Deze gruwelijke daad werd op 28 november 1998 gepleegd, een dag die ik nooit zal vergeten. Iedere jaar wordt er tijdens het tweede – of derde week wereldwijd Transgender Gedenkdagen georganiseerd.
Dit zijn allemaal reden om de mensen nog eens wakker te schudden dat wij, transgenders en alle gender varianten, ook mensen zijn zoals jij, lezer(es), en ik (!).
Programma in Utrecht:
Vanaf 13 uur is er op de Stadhuisbrug een expo met een informatiestand.
Vanaf 16 uur is er een middagprogramma in het ACU (Voorstraat 71). Daarin zal er via internet contact genomen worden met transactivisten in Servië, Turkije en Peru. We wisselen de vele ervaringen uit.
Vanaf 19 uur een optocht naar het Domplein waar we de namen van slachtoffers van transfobie van dit jaar zullen roepen en ballonnen oplaten. Een paar sprekers zullen ter woord slaan. Monica Dreamgirl uit het bestuur van Transgender Netwerk Nederland en Sophie Schers, een jonge transactiviste, komen alvast. Tijdens de ceremonie is er een gebarentolk aanwezig om het gesprokene van te gebaren te voorzien voor doven en slechthorenden.
Rond 20:45 uur wordt er gezellig nagepraat in Bar Chueca ( Oude Gracht 47 ).
Wie een voorsmaak al wilt proeven, kan alvast op 20 november naar Tilburg gaan. Het programma begint bij de Heikese Kerk aan de Schouwburgring om 19.30 uur. Vanaf 20.00 uur volgt na een korte stilte een fakkelwake met foto's, bloemen, kaarsen, een boekpresentatie en korte toespraken. Ook is een informatietafel aanwezig. De herdenking wordt afgesloten met een korte film/documentaire en een informeel samenzijn met hapje/drankje. Voor meer informatie kan je contact opnemen met Embrace Pink ( http://www.embracepink.nl/ ).
Een speciale dank aan de volgende fondsen en organisaties voor de financiële steun voor deze dag:
het X-Y fonds
Zwart Zaad
de Frederik Hendrikschool uit Amsterdam
Een mooie afsluiter:
( Angel, Sarah McLachlan, 1997 )
Spend all your time waiting For that second chance For a break that would make it okay There’s always one reason To feel not good enough And it’s hard at the end of the day I need some distraction Oh beautiful release Memory seeps from my veins Let me be empty And weightless and maybe I’ll find some peace tonight
In the arms of an angel Fly away from here From this dark cold hotel room And the endlessness that you fear You are pulled from the wreckage Of your silent reverie You’re in the arms of the angel May you find some comfort there
So tired of the straight line And everywhere you turn There’s vultures and thieves at your back And the storm keeps on twisting You keep on building the lie That you make up for all that you lack It don’t make no difference Escaping one last time It’s easier to believe in this sweet madness oh This glorious sadness that brings me to my knees
In the arms of an angel Fly away from here From this dark cold hotel room And the endlessness that you fear You are pulled from the wreckage Of your silent reverie You’re in the arms of the angel May you find some comfort there You’re in the arms of the angel May you find some comfort here
Een warme winternacht met een snuifje lenteprikkeling rondom ons heen Gesluierde wolken wandelen langzaam in deze open sterrenhemel Een glinsterende maan glimlacht met al haar vrolijkheid De beslotenheid van ons verenigde hart en ziel Om nog een keer deze natuur door te brengen Waar we worden geleid naar de voorbestemde afspraak.
Samen dromen onder deze bomen paradijs En het warm ondersteund worden door een deken van glad sneeuw Onze omarmde lichamen lekker vast gestrengeld En verweven als een bloeiende struik Waar onze takken de weg naar de zonnige eeuwigheid groeien En nu deze wonderlijke nacht laat introduceren.
Twee paren ogen keken elkaar diep aan En voelen nog altijd de gedachten zoals bij de eerste keer Om de hunkering van onze hete adem te laten samenkomen Vingers die hier hun afdruk zullen achterlaten Die de woorden schrijven van een positief geladen liefde En over een verkenningstocht tijdens deze warme winternacht.
Onverwachtse zachte aanraking van onze tedere lippen Die de eerste kus laat herbeleven En de gevoelens laten exploderen Waar onze lichamen als één geheel werd samengesmolten Die de catastrofale uitbarsting van gelukzaligheid viert Om iedere keer te genieten van een perfect universum voor elkaar.
Een mooie afsluiter:
( Teddy Thompson, I Don't Want To Say Goodbye, 2006 )
Don't want to say goodbye Let the stars shine through. I don't want to say goodbye All I want to do is live with you.
Just like the light of the morning After the darkness has gone The shadow of my love is falling On a place where the sun always shone.
Don't you know that's where our hearts both belong?
'Cause I don't want to say goodbye. Let the stars shine through. No, I don't want to say goodbye All I want to do is live with you.
Together our two hearts are strong Don't you know that's where our hearts both belong?
'Cause I don't want to say goodbye Let the stars shine through. I don't want to say goodbye All I want to do is live with you All I want to do is live with you
Heilige Catherine Fernando Yáñez De La Almedina Jaar: 1505 - 1510 Locatie: Museo del Prado in Madrid
Op 28 november wordt Heilige Catherine gevierd. Door de eeuwen heen werd ze diverse keren in een religieuze context geportretteerd. Tijdens de Middeleeuwen en de Renaissance kon men ieder artistiek werk met een religieuze thema ontmoeten. Zowel in de schilderkunst en beeldhouwkunst was dit thema bij uitstek. Hiernavolgend zal ik enkele schilderijen bespreken waar we de Heilige Catherine ontmoeten.
Madonna en kind, samen met de Heiligen Nicolaas en Catherine Gentile da Fabriano Jaar: 1395 - 1400 Locatie: Gemäldegalerie in Berlijn
Gentile di Niccolò di Giovanni Massi is een Italiaanse schilder uit de Internationale gotische periode. Eniger kunstliefheb(st)er zal hem beter kennen onder Gentile da Fabriano.
Van dit schilderij is niet zoveel gekend. Hij heeft dit werk voor de kerk van St. Nicolaas in Fabriano tussen 1395 en 1400 geschilderd. We herkennen enkele stilistische kenmerken, waarbij de laatgotische Lombardische stijl gemengd wordt met de traditionele stijl uit Umbrië uit de Marche regio. Deze menging kwam waarschijnlijk tot stand door zijn vele jeugdreizen in Marche en Lombardije. Tegelijkertijd genoot hij van een opleiding in miniatuurkunst in Pavia. In dit schilderij wordt Heilige Catherine heel mooi voorgesteld; haar sierlijk hemelblauw en zwarte gewaad met bijhorend kapsel.
Heilige Madeleine en Heilige Catherine Konrad Witz Jaar: 1440 Locatie: Musée de l'Oeuvre Notre-Dame in Strasbourg ( Frankrijk )
Konrad Witz is een Duitse schilder uit het begin van de 15de eeuw. Zijn werken heeft hij allemaal in Bazel in het huidige Zwitserland geschilderd. Hij heeft vooral de gekende Duitse kunstenaar Albrecht Dürer uit de Noordelijke Renaissance beïnvloed. Hier zal ik een minder gekend schilderij van Witz bespreken. Het werk hoort waarschijnlijk bij een onbekend altaarstuk thuis.
Het eerste wat ons opvalt, zijn de vernieuwde technieken van de kunstenaar. De traditionele indeling van de ruimte van hem is nu heel organisatorisch; en er is een realistische weergave van zowel het gebouw als de lichamen van de twee vrouwen aanwezig. De twee heiligen zitten op een grijze stoep in de galerij van een klooster of van een kerk. Ze zijn heel rijkelijk gekleed, jurken van bont, en geborduurd met goud en parels. Op hun hoofden zien we tevens twee gouden halo’s. Links zien we een altaar met een gouden kandelaar en een altaarstuk met de afbeelding van een gekruisigde Christus tussen de Heilige Maagd en Heilige Johannes als trouwe symbolen. De twee vrouwen eveneens heel symbolisch en zeer expressief weergeven. In de buurt van Heilige Catherine zien we het wiel, het symbool van haar martelaarschap terug. Ondanks de stijfheid van de twee vrouwen vormen ze toch een perfecte samenhang met het gebouw rondom hen. We herkennen driedimensionale vormen, wat in die tijd heel gedurfd was. Op de achtergrond zien we een open deur, waar we een onbekend gebouw van het klooster ontmoeten. Kunstcritici denken aan het atelier van de schilder.
Bijeenkomst van de Heiligen Sandro Botticelli Jaar: 1470 Locatie: Galleria degli Uffizi in Florence
Alessandro di Mariano di Vanni Filipepi of Sandro Botticelli is één van de grootste schilders uit de Italiaanse en Florentijnse Renaissance. Religieuze thema’s in overvloed bij hem. Heilige Catherine is eveneens niet aan hem ontsnapt. Dit schilderij maakte hij in de opdracht van de welvarende familie De Medici. Het is een prachtige bijeenkomst van diverse heiligen. Van links naar rechts herkennen we Maria Magdalena, Sint Jean-Baptist, Sint Franciscus van Assisi en als laatste Heilige Catharine van Alexandrië. Ze wordt gesymboliseerd door haar wiel. Tussen al die heiligen vind we de Madonna met kind terug, en dit bijgestaan door Cosmas en Damianus, de patroonheiligen van de apothekers en de artsen. Opvallend zijn de blikken van de afgebeelde personen. We beginnen met een neerkijkende blik van Maria Magdalena en eindigen met een triestige kijk van Heilige Catherine. Een verdriet als goede voorteken voor de passie van Christus? De scène speelt zich ook niet buitenhuis of in een heilige plaats af. We zien eerder een heel aristocratische achtergrond dat weg heeft van een ruime kamer, dit was wel op vraag van de opdrachtgever.
Het mystieke huwelijk van de heilige Catherine Paolo Veronese Jaar: 1560 – 1565 Locatie: Musée Fabre in Montpellier ( Frankrijk )
Paolo Cagliari ( beter gekend als Paolo Veronese ) schilderde in een dramatische en kleurrijke maniëristische Venetiaanse stijl. Hij werd in Verona in het jaar 1528 geboren, en 60 jaar later, op 19 april 1588 om precies te zijn, in Venetië gestorven. Veronese heeft Heilige Catherine diverse malen weergegeven op het witte doek. Ik zal drie werken van zijn hand beschrijven.
In het bovenstaande schilderij wordt het verhaal verteld over een beroemde episode in het leven van de heilige Catharina van Alexandrië, de martelares van Alexandrië uit de vierde eeuw. Het schilderij geeft twee vaste waarden. De vroomheid van de heilige; maar eveneens de tragische omstandigheden hoe ze langzaam en pijnlijk zal sterven. Voorwerpen zoals een fluitje, een wiel en een palm symboliseren duidelijk deze teloorgang. Deze episode beeldt het moment uit wanneer Jezus haar de ring gaf. De ring heeft hier een symbolische betekenis: het erkennen in het geloof, en niet eerder een huwelijk van twee mensen. Dit heeft de schilder extra beklemtoond in dat doek. Onopvallend zien ze een Jozef die via gebaren het schouwspel probeert te volgen. Naast Heilige Catherine vinden we Maria terug, die eveneens heel rijkelijk werd gekleed, want zij fungeert hier als dochter van de koning. Beide vrouwen tonen de ideale schoonheid en hebben de zuiverheid van de jeugd, die zich laten verenigen door het kind. Het kind wordt hier duidelijk vanuit de boezem van de moeder naar de Heilige Catherine gegeven. De prachtige – en hautaine voorstelling van de vrouwen zijn uitgedost en gekleed met de modetrends ten tijde van de schilder: een bruinharige en mediterraans Maria en een blonde en Venetiaanse Catherine. De twee vrouwen kijken wel op hun manier naar Jezus. Het schilderij is heel anekdotisch en sfeerwekkend, ondanks het donkere landschap op de achtergrond.
Het mystieke huwelijk van de heilige Catherine Jaar: 1575 Locatie: Gallerie dell'Accademia in Venetië
Oorspronkelijk was dit schilderij bestemd voor het altaar van de kerk van St. Catharine in Venetië. We zien een prachtige kleurencombinatie, een perfecte harmonie van duidelijke trappen en de personen op de voorgrond, en de engelen die afkomstig waren van de grijs goudkleurige wolken van het hemelparadijs. Nog opvallend zijn de twee cherubijnen die we boven de Heilige Maagd en Heilige Catherine ontmoeten. Heilige Catherine wordt door één van hen beloond doordat ze het martelaarschap heeft ontvangen. Zowel de engelen als de twee vrouwen worden heel zuiver afgebeeld, net zoals de heel intense blauwe hemel. Wat dat schilderij zo bijzonder maakt, is dat het religieuze thema eerder als een sociale sfeer wordt voorgesteld. Pracht en praal en dit in een modern kleedje ten tijde van de schilder. Heel opvallend is de plaats van het gebeuren. Catherine wordt meestal verbonden met Alexandrië. Heel gedurfd heeft de schilder Venetië als locatie genomen. De zuil is hier een prachtig herkenningspunt.
Heilige Catherine van Alexandria in gevangschap Jaar: 1580 – 1585 Locatie: Metropolitan Museum in New York
In dit werk zien we de Heilige Catherine, de martelares van Alexandrië uit de vierde eeuw, die gevangen is genomen door de Romeinen. Ze wordt getroost door de duif van de Heilige Geest. Achter en onder haar zien we enkele delen van een wiel, waarmee de Romeinse keizer Maxentius geprobeerd heeft om haar te doden. Deze daad was gelukkig geen succes voor hem. In haar rechterhand houdt ze de palm van het martelaarschap vast, terwijl de andere hand de hemelse duif probeert te reiken. Niet tegenstaande de duistere sfeer die we herkennen in dit schilderij, is er nog een lichtpunt aanwezig. Het licht heeft een onmiddellijke visuele impact op Heilige Catherine: een flits van bovennatuurlijk licht zien we zigzaggend schijnen via de duif naar haar prachtige korte haren en over haar japon.
Het martelaarschap van de heilige Catherine Giovanni Francesco Barbieri Jaar: 1653 Locatie: Het Hermitage Staatsmuseum in Sint Petersburg ( Rusland )
Giovanni Francesco Barbieri of beter gekend onder zijn artiestennaam Guercino was een Italiaanse schilder uit de 17de eeuw (1591-1666). Zijn schilderijen horen thuis bij de Barok.
Het eerste wat me opvalt bij dit schilderij, is de gruwel. De beul die zich voorbereidt om het hoofd van heilige Catherine af te snijden. Hij staat halfnaakt aan de linkerkant van het schilderij, en draagt enkel een broek en de Frygische muts. Zijn houding is naar het slachtoffer gekeerd; waarbij hij aan de rechterhand het zwaard al in handen heeft om zo met zijn linkerhand het hoofd van de Heilige Catherine naar hem te draaien. De Heilige Catherine, weer rijkelijk gekleed, maar nu zittend op haar knieën en haar handen bij elkaar genomen. Ze probeert op die manier nog te strijden. Ze wordt bijgestaan door een engel in de hemel die haar de palm en de kroon van het martelaarschap zal geven. Ik heb tevens drie opmerkelijke contrasten ontmoet in dit schilderij. Het naakte mannelijke lichaam tegenover het geklede lichaam van Heilige Catherine. De strenge mannelijke blik en bijhorend snor tegenover het mooie berustende lichaam en gezicht van de Heilige Catherine. De donkere weergave van de kledij en de persoon van de beul tegenover het licht en het mooi sierlijke van de Heilige Catherine.
Een mooie afsluiter :
( Heilige Catherine met fragmenten over haar passie en martelaarschap )
In 2008 werkte ik als respondent mee aan de 'Transsurvey' ( cfr. http://catherineboone.blogspot.com/2008/12/trans-survey.html ). Op vrijdag 20 november 2009 organiseert het Instituut voor de gelijkheid van vrouwen en mannen te Brussel het seminarie 'Leven als trangender in België' waar de resultaten van dit onderzoek worden voorgesteld. Hiervoor zal ik aanwezig zijn.
Het Instituut voor de gelijkheid van vrouwen en mannen heeft dit onderzoek over de sociale en juridische situatie van transgender personen in België laten uitvoeren met als doel de discriminaties en ongelijkheden in praktijk, beleid en wetgeving in kaart te brengen - met de bedoeling ze gericht te bestrijden. Het werd gerealiseerd door het Steunpunt Gelijkekansenbeleid (Consortium Universiteit Antwerpen - Universiteit Hasselt), in samenwerking met Cap-Sciences Humaines vzw - UCL. In dit seminarie wordt het onderzoek aan het publiek voorgesteld.
Programma
In de voormiddagsessie worden de resultaten van het onderzoek voorgesteld door de onderzoekers; vervolgens worden ze in een Europese context geplaatst door Prof. Dr. Stephen Whittle, internationaal gerenommeerd onderzoeker in transgenderstudies en transactivist. In de namiddag zullen de voornaamste pijnpunten die in het onderzoek naar voren komen, worden uitgediept in drie workshops over respectievelijk ‘arbeid’, ‘gezondheidszorg’ en ‘juridische aspecten’. Door middel van een debat tussen de uitgenodigde experts en het publiek willen we enerzijds werken aan bewustmaking en sensibilisering en anderzijds denken actiepistes en aanbevelingen formuleren om de sociale en juridische situatie van transgender personen te verbeteren. Het seminarie wordt afgesloten met een debat waaraan beleidsactoren, academici en terreinactoren zullen deelnemen.
Ik neem aan de workshop 'Juridische aspecten' deel.
De voormiddagsessie en het plenaire debat vinden plaats in zaal Storck. Er zal simultaanvertaling Nederlands-Frans-Engels worden voorzien.
De workshops vinden plaats in de zalen Laermans, Marissiaux en Masereel. Voor de workshops ‘Arbeidsmarkt’ en ‘Gezondheidszorg’ zal er simultaanvertaling Nederlands-Frans worden voorzien; voor de workshop ‘Juridische aspecten’ zal er simultaanvertaling Nederlands-Frans-Engels worden voorzien.
In één van mijn blog berichten heb ik met een lied van Amadou en Mariam afgesloten. Hiernavolgend zal ik iets meer vertellen over dat talentvol muzikaal duo uit Mali.
Amadou Bagayoko werd geboren in Bamako op 24 oktober 1954. Sinds kindsbeen af al had hij een muzikale aanleg. Wanneer hij twee jaar was, kon hij al vlot drums spelen. Op 10-jarige leeftijd speelde hij nog twee instrumenten: de fluit en de mondharmonica. De meeste aandacht ging echter naar de gitaar. De riffs van Jimmy Hendrix, Led Zeppelin, John Lee Hooker, Eric Clapton werden zijn puberhelden. In die tijd maakte Mali tevens kennis met de Cubaanse muziek en zang. De gitaar en Cubaanse muziek hebben Amadou beïnvloed om een muzikale carrière op te starten. Sinds 1968 was hij lid van diverse muzikale groepen: het Nationaal Orkest van Mali, en de minder gekende orkesten van Niarela en Koutiala. Van 1974 tot 1980 speelt hij bij de gerenommeerde groep ‘Ambassadeurs du Motel’, een perfecte leerschool, doordat deze groep één van de beste bands van West-Afrika in de jaren '70 was. Als tiener verloor hij echter zijn zicht, ten gevolge van een aangeboren cataract. In 1975 schreef hij zich in bij het Instituut voor Jonge Blinden in Bamako, waar hij Mariam leert kennen ( zie verder ).
Mariam Doumbia werd eveneens in Bamako geboren, op 15 april 1958. Muziek spelen en vooral zingen was haar grootste passie. Ze leerde de vele liedjes van de toenmalige Malinese sterren ( Siramory Diabaté, Mokontafé Sako, Fanta Damba ) kennen, maar ook grote Franse namen ( Dalida, Sheila et Nana Mouskouri ) mochten niet ontbreken. Wanneer ze 5 jaar was, sloeg echter het noodlot toe. Net zoals bij Amadou kon ze ook niet meer zien. Ze kreeg enorm veel vaderliefde in de plaats. Ze vestigde tevens geen aandacht aan haar blindheid, en liet zo haar prachtige zangstem horen bij verschillende bruiloften en doopfeesten. In 1973 liet ze zich inschrijven bij het pas opgerichte Instituut voor Jonge Blinden in Bamako. Ze was één van de eerste leerlingen om braille te leren. In dit Instituut gaf ze eveneens stemlessen en dans aan andere leerlingen.
In 1977 hebben Amadou en Mariam elkaar gevonden op het Instituut voor Jonge Blinden in Bamako. Het jonge amoureuze koppel zong talrijke liederen in de stad Bamako. Iedereen was verwonderd over hun muzikale capaciteiten. In 1980 betraden Amadou en Mariam het huwelijksboot. In dat zelfde jaar gaven ze muzikaal hun eerste optreden in het Bobo Dioulasso voetbalstadion. In 1981 werd Amadou gepromoveerd tot technisch directeur van het al vermelde Instituut. Hij besteedde veel tijd en energie om blinden in het artistieke circuit ( zang, instrumenten, theater ) kennis te maken. Zijn werk werd bekroond opdat hij in dat zelfde jaar tevens verkozen werd als secretaris generaal van het AMPSA (Association malienne pour la promotion sociale des aveugles).
We zijn al in het jaar 1985 waar ze een muzikale rondreis van drie maanden in Burkina Faso maakten. Ondertussen zijn ze ook al verhuisd naar Abidjan, Ivoorkust. Ze maakten hun eerste opnames. In Ivoorkust konden ze gemakkelijker aan de slag als muzikanten dan in de thuisbasis Mali.
Eind 1997 brachten ze hun eerste CD, "Sou Ni Tile" (Night and Day) uit. De cd lieten ze ook in Europa verspreiden. Het begin van een groot succes, want al gauw bleek: ‘Mon amour, ma chérie' een grote kaskraker in Europa. Hun eerste optreden was tijdens de ‘Transmusicales’ van Rennes.
Kort daarna verschenen twee minder gekende platen. "Se Te Djon Ye" is een mooie verzameling van enkele Malinese liederen. In 1999 maakten we kennis met "Ni Mousso" (De man en vrouw), en drie jaar later werd de plaat ‘Wati’ geregistreerd (2002 ). Hun carrière begon meer en meer internationaal te klinken. En 2001 stonden ze op de planken van het festival ‘Eurockéennes’ in Belfort ( Frankrijk ). Zij werden uitgenodigd om op het Festival International in Louisiana ( Verenigde Staten van Amerika ) te spelen waar ze in contact kwamen met nog vele andere Franstalige muzikale talenten. Andere belangrijke optredens waren op het Festival van Montreux en het Festival Musiques Métisses van Angoulême in 2002 en een jaar later doorheen hun thuisland Mali.
Manu Chao leerde hun muziek meer en meer te verdiepen. De Afrikaanse bluesrock en dit met een overweldigende zachtheid bleven hem bij. Hij zocht hen op. Alle drie muzikanten begonnen samen te werken en starten met enkele nieuwe nummers. Deze nieuwe nummers werden in september 2003 in Parijs allemaal geregistreerd. Het resultaat was de prachtige plaat ‘Dimanche à Bamako’. Naast Manu Chao deed het muzikale duo ook een beroep op enkele vrienden, de befaamde toetsenist Check Tidiane Seck en Tiken Jah Fakoly, de reggae zanger uit Ivoorkust.
Begin oktober 2004 werd het album uitgebracht in Frankrijk. Ze hadden nooit gedacht dat dit album direct al platina plaat zal opleveren. Zelf de single ‘Senegal Fast Food' bleef lange tijd nummer 2 in de Franse hitlijsten. Uit deze plaat komen nog enkele mooie hits, ‘La réalité’ en ‘Beau dimanche’.
Met ' Dimanche à Bamako’ wonnen ze talrijke prijzen. Het werd de meest verkochte plaat op het Afrikaanse continent ooit. De prestigieuze prijs ‘Victoire de la Musique en twee BBC Radio 3 Awards, iedere keer in de categorie Wereldmuziek, hebben ze allemaal in de wacht gesleept. Een tweede wereldtournee konden ze niet uitstellen. Het World of Music, Arts and Dance ( kortweg WMAD ) festival in Glastonbury, de theaterzalen ‘Le Cigale’ en ‘L’Olympia’ in Parijs, en op twee Amerikaanse festivals Coachella en Lollapalooza kon je onder andere hun muziek beluisteren. De vraag naar een volgende cd werd groter en groter. Ondertussen was de muzikale samenwerking met Manu Chao stopgezet. Niet tegenstaande dit feit zochten ze nieuwe muzikanten op.
In 2005 zongen ze samen met de Duitse zanger Herbert Grönemeyer ‘Zeit dass sich was dreht’, de officiële hymne van de Wereldkampioenschap Voetbal 2006 voor landenteams. In november 2005 verscheen een dvd en een cd 'Live à la Goutte d'Or ‘.
2006 is tevens een vruchtbaar jaar. In februari en maart van dat jaar nam het muzikale paar deel aan de Afrika Soul Rebel Tour in Engeland, waar ze in contact kwamen met Souad Massi en Emmanuel Jal. Internationale tournees doorheen Europa, Australië, Verenigde Staten van Amerika en Canada vervolledigden dit jaar. Nog in 2006 hebben Amadou en Mariam een single uitgebracht ‘C'est le bonheur', waarbij ze de banden smeden met Matthieu Chedid, beter bekend onder zijn pseudoniem ‘M’, Tiken Jah Fakoly, Oxmo Puccino, Léa Bulle et K'Naan. Ze doopten hun groep als 'Les Paris Bamako'. De opbrengst ging integraal naar het Instituut voor Jonge Blinden in Bamako.
Het jaar 2007 was tevens een bewogen jaar. Amadou en Mariam namen deel aan het project ‘Africa Express’ van de Engelse producer en zanger Damon Albarn. Ze zagen de Somalische rapper Keinan Abdi Warsame, beter gekend onder de artiestennaam K'naan ( zie eerder ) terug, maar ook de zangers Keziah Jones en Juan Rozoff mogen we niet vergeten Met al deze muzikanten gaan Amadou en Mariam de huidige cd 'Welcome To Mali' registreren. De productie viel in handen van Marc Antoine Moreau en Laurent Jaïs, die al een belangrijke bijdrage leverde bij het album ‘Dimanche à Bamako’.
Nieuwe uitdagingen en tegelijkertijd trouw blijven aan hun wortels was de boodschap. Het resultaat is verbluffend. We horen een prachtige mix van zoete melodieën en talrijke funky ritmes, maar ook vele gitaarspelen en de bluesachtige stem van Amadou is wonderlijk om naar te luisteren. Allemaal mooie bruisende muziek van Amdou en Mariam, waarbij we traditionele Malinese muziek met rockgitaren, violen, Cubaanse trompetten, Colombiaanse trombones en Indiase tabla's horen.
‘Sabali’ is de eerste single van deze plaat. Hier horen we een cocktail van jewelste: keyboards van Damon Albarn, de zoete stem van Mariam, en dit nog eens muzikaal ondersteunt door drie violen en een cello.
Op deze plaat vinden we ook het nummer ‘Africa’ terug waar de stemmen van Amadou en K'naan worden vermengd. Is dat geen mooie samensmelting tussen West-Afrika en Oost-Afrika? Andere prachtige liederen zijn ‘Masiteladi’ ( waar we de bas van Matthieu Chedid horen ), de Afro-reggae ‘Djama’, en het heerlijke Engelstalige liefdeslied ‘I follow you’ ( nia na fin ), dat door Amadou werd geschreven. Vanaf 17 november 2008 kan iedere muziekliefheb(st)ber dit album beluisteren en bemachtigen.
Op 7 juli 2009 kwam het zevende album ‘The Magic Couple’ op de markt, waar je onder andere het magistrale lied ‘Je pense à toi’ uit 1998 kan terughoren. Met dit lied zal ik tevens dit blog bericht afsluiten waar je kon kennismaken van een Afrikaans muzikaal ambitieus duo waarbij je oren kan bevredigen. Warme sfeer en openhartige liederen om te horen. Bij mij toch, bij jou ook?
Je pense à toi mon amour ma bien aimée Ne m’abandonne pas mon amour ma chérie Je pense à toi mon amour ma bien aimée Ne m’abandonne pas mon amour ma chérie
Onverwachtse ontmoeting van jouw donkere ogen Mijn bloed bleef maar stromen voor jou Zelfs mijn hart kon niet meer volgen Jouw aromatische liefde heeft me bestoken In die mate dat ik verward werd in mijn hoofd Om een nieuwe bladzijde in mijn leven te laten beginnen Over een groeiende liefde dat enkel voor ons is bestemd.
Lieverd, ik heb je kil hart gevonden Eenzaam opgeslagen midden in dat tumultueuze ader netwerk Waar nog nooit iemand heeft doorheen gekeken Het onveilige hart met die ene niet-aangesloten kabel Zoekend naar een aansluitend stopcontact Om de stroom van warmhartige gevoelens te laten circuleren Maar ook om bij iemand de ontbrekende schakel te mogen zijn.
Lieverd, ik zie jouw engelachtige glimlach Die nog nooit eerder heeft mogen schijnen Jouw tranen hebben jou altijd geterroriseerd Die ik laat wegspoelen door mijn aanwezigheid Pijnen zullen geminimaliseerd worden Jouw verborgen zachtheid zal weer boven water komen En dat ieder moment geliefkoosd worden.
Ik geef jouw leven weer de hoop Intense gevoelens worden nooit weggeveegd Elke glimlach, oogcontact, knuffel, kus, worden gedeeld Om zo eeuwige tijd en vertrouwen te geven aan onze liefde Maar ook onze relatie laat ik versterken Die ik iedere keer laat vullen met tedere woorden Van het geluk en vreugde voor elkaar.
Iedere prille ontstaan van een nieuwe dag Zal ik wakker worden van de zachtheid van jouw liefkozing Om weer de droom van gisteren te beleven De zwoele droom van jouw hartstochtelijke omhelzing Waar ik in contact kwam met jouw begeerde huid Jouw strelende vingers die me liet beminnen Een vurige samenkomst van onze zachte lippen.
We wandelen nog even in het rode rozenparadijs Waar onze harten een grote vulkaan vormen Die de ziedende romantiek uitspuwt Het genot van twee gefusioneerde lichamen Die de liefde op het hoogste niveau laat vieren Een schitterende belevenis zoals bij de allereerste keer Lieverd, Ik houd van jou!
Twee mooie versies van '‘S Wonderful' om af te sluiten:
( Ella Fitzgerald & Sammy Davis Jr, 1964 )
( Diana Krall, 2006 )
'S Wonderful
'S wonderful! 'S marvelous! You should care for me! 'S awful nice! 'S paradise! 'S what I love to see!
You've made my life so glamorous You can't blame me for feeling amorous Oh! 'S wonderful! 'S marvelous! That you should care for me!
'S wonderful! 'S marvelous! That you should care for me! 'S awful nice! 'S paradise! 'S what I love to see!
My dear, it's four-leaf clover time From now on my heart's working overtime Oh! 'S wonderful! 'S marvelous! That you should care for me!
Laat me door jou verleiden Om te snakken naar je hete adem Zonder jouw bedoelingen te laten verbergen Ik wil naar je ware intuïtieve gevoelens hunkeren Die ik iedere keer grote liefde zal schenken Laat me in jouw sprankelende ogen kijken Om zo te verdwalen in jouw liefdesparadijs.
Ik zal je mooie listen ontcijferen Die warm verborgen zijn in je geheime woorden Mijn verlegenheid is nu verward Laat me bekoren naar jouw onschuldige liefde En naar jouw innerlijke schoonheid Jouw fleurige warme woorden Die me in extase laten exploderen.
Tijdloze gedachten die we delen Dromen om weer te mogen dromen We zijn verbonden met elkaar Een netwerk van onze liefkozingen en kussen Mijn hart die iedere bons seint Naar jouw brandende verlangen En onze ziel laat samensmelten tot een puzzel.
Laat me weer leiden door de golven In jouw heldere oceaan Om de zachte streling te mogen voelen Door jouw verrukkende aanwezigheid Branden betoverde eeuwige lichtjes voor ons Maar ook door de warmte van jouw water Geven mij weer de hoop om te leven.
Een felle afspraak van onze zachte lippen Die we met tederheid laten samenkomen Twee warme lichamen gestrengeld Strelen en bemind worden Waar de passionele hoogspanning zal gevierd worden Dat is mijn liefde voor jou Lieverd, ik houd van jou!
Een mooie afsluiter:
( Diana Krall, The Look Of Love, 2001 )
The look of love is in your eyes A look your smile can't disguise The look of love is saying so much more than just words could ever say And what my heart has heard, well it takes my breath away
I can hardly wait to hold you, feel my arms around you How long I have waited Waited just to love you, now that I have found you
You've got the Look of love, it's on your face A look that time can't erase Be mine tonight, let this be just the start of so many nights like this Let's take a lover's vow and then seal it with a kiss
I can hardly wait to hold you, feel my arms around you How long I have waited Waited just to love you, now that I have found you Don't ever go Don't ever go
This Declaration was adopted by great majority of the participants of the Trans Rights Conference in Malta on October 28th 2009. It will be voted on by ILGA EUROPE and TGEU afterwards to be adopted as policy documents guiding the future work of both organisations once adopted.
Declaration of the Trans Rights Conference 28th October 2009, Malta
We, the participants of the European Trans Rights Conference, yearn for a Europe free from all discrimination[1], where all people are valued equally irrespective of their gender identity and gender expression. We envision a Europe where people of all gender identities and gender expressions are fully respected and can live freely without any violations to their human rights and institutions’ interferences in their private lives, in accordance with the Yogyakarta Principles[2]. We want a Europe where health insurance funded adequate hormonal and surgical medical assistance is available in a non-pathologizing manner to all those trans people[3] who seek it, and where no trans person is required to undergo any compulsory medical treatment (such as sterilization or gender reassignment surgeries) or a mental disorder diagnosis in order to change legal gender and/or name.
Commissioner for Human Rights' ‘Gender Identity and Human Rights’ Issue Paper
We unanimously welcome the ‘Gender Identity and Human Rights’ Issue Paper[4] published by the Council of Europe’s Commissioner for Human Rights, Thomas Hammarberg, in July 2009. Commissioner Hammarberg’s Issue Paper is a significant step forward in articulating the human rights and equality that national governments should provide to trans people. We endorse all of Commissioner Hammarberg’s twelve recommendations and urge all 47 Council of Europe Member States to implement these recommendations at their national levels, including the implementation of legislation/procedures that allows to change name and gender without compulsory medical treatments, or any form of diagnosis, and including strong anti-discrimination legislation inclusive of gender identity and gender expression.
We call upon the Commissioner to exercise his influence with the Council of Europe’s Member States to ensure that they tackle any gaps in their legislation and policies with regard to the twelve recommendations in the Issue Paper.
European Institutions
We note the importance of European Convention for the Protection of Human Rights and Fundamental Freedoms (1950) and European Union gender equality directives and various judgements of the European Court of Human Rights and European Court of Justice, in reducing discrimination against trans people.
We call upon the institutions of the Council of Europe and the European Union to:
Monitor the implementation of case-law and gender equality legislation vis-à-vis trans people
Make sure that future gender equality legislation expressly includes gender identity and gender expression
Outlaws any form of discrimination against all trans people explicitly.
Clearly include measures addressing trans equality issues within gender mainstreaming measures; funding programmes; and including the multi-dimensional gender identity and gender expression in internal and external policy
Fund detailed research and data collection on trans equality and human rights issues
Consult and involve trans equality and rights organisations in European gender equality and human rights policy development
Organisation for the Security and Cooperation in Europe (OSCE)
We note with particular concern the high murder rate and violence against trans people across Europe. Often the police fails to investigate cases of hate crime and killings of trans people and no adequate prosecution of the perpetrators takes place. In addition trans related hate crimes are hardly documented and monitored.
Additionally, trans people with migration background and trans sex workers are especially vulnerable and face multiple forms of discrimination as well as social exclusion and economic hardship.
We call on participating States of the OSCE to enact hate crime legislation fully inclusive of trans people.
We call on participating States of the OSCE to ensure safe detainment and contact with their communities for trans prisoners.
We call upon the OSCE to monitor and urge for investigation of murders of trans people as hate crimes.
Social Partners: Trade Unions and Employers' Organisations
We are concerned with the high level of discrimination that many trans people face in access to, and retention of employment. This frequently leads to poverty and severe negative repercussions on their lives and health. A disproportionately high number of trans people get fired when their transgender status becomes known to their employers (e.g. when starting a process of gender transition, when being visibly gender-non-conforming, etc.).
We call upon the social partners to proactively undertake joint initiatives with trans and LGBT organisations to reduce trans discrimination and harassment at the workplace, and to implement workplace policies which uphold trans workers’ dignity.
We call upon the European Trade Union Confederation (ETUC) and its members to implement the eleven actions and activities that the ETUC outlined in its Executive Committee’s Resolution on LGBT rights of 2008[5].
We call upon employers’ organisations to tackle the issue of discrimination against trans people in promoting diversity with their members, and to highlight how current equality legislation applies to trans people.
National equality bodies
We note the importance of national equality bodies in tackling discrimination against trans people through enforcement of gender equality and anti-discrimination legislation at national level. The Fundamental Rights Agency’s social situation report[6] shows that national equality bodies are currently not sufficiently including trans issues in their work. We therefore call upon national equality bodies to:
Be pro-active in enforcing anti-discrimination legislation to improve trans equality and human rights.
Monitor the implementation of case-law and gender equality legislation vis-à-vis trans people.
Include trans people in gender mainstreaming measures
Produce guidance on trans-rights and equality.
Support trans people in taking forward cases of discrimination to courts and/or respective entities.
Make sure that future gender equality legislation expressly includes gender identity and gender expression.
Research, collect and publish data on trans equality and human rights issues
Consult and involve trans equality and rights organisations in national gender equality and human rights policy development.
World Health Organisation (WHO)
We observe with great concern that trans identities are still pathologized and considered a mental health condition. Given its strong implications on the living of trans people in Europe we therefore demand the removal of gender identity disorder from the International Classification of Diseases (ICD) and the Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM).
We call upon the World Health Organisation to safeguarded the human rights of trans people in the current revisions of the ICD 10 and DSM IV.
We call for an alternative non-pathologizing category in the ICD 11, which establishes quality standards for medical treatments ample to support the gender expression of trans people. No national or international health institution shall render transgender identities as mental health disorders. They should nonetheless enable access to hormonal, surgical and or psychological medical assistance to be provided to those trans-people who seek such assistance.
Finally, we ask Transgender Europe (TGEU) and the European Region of the International Lesbian, Gay, Bisexual, Trans and Intersex Association (ILGA-Europe) to continue lobbying for full trans equality and rights on a European level and call upon TGEU, ILGA-Europe and national trans organizations to work together for the implementation of Commissioner Hammarberg’s recommendations throughout Europe. We call strongly all Member States of the Council of Europe to take active steps safeguard the human rights of all people explicitly including trans people.
[2] Yogyakarta Principles on the Application of International Human Rights Law in relation to Sexual Orientation and Gender Identity (2007) http://www.yogyakartaprinciples.org/
[3] Trans people (as used above) includes those people who have a gender identity which is different to the gender assigned at birth and those people who wish to portray their gender identity in a different way to the gender assigned at birth. It includes those people who feel they have to, or prefer or choose to, whether by clothing, accessories, cosmetics or body modification, present themselves differently to the expectations of the gender role assigned to them at birth. This includes, among many others, transsexual and transgender people, transvestites, cross dressers, no gender, multigender, genderqueer people.
[5] ETUC actions and activities on promoting equal rights, respect and dignity for workers regardless of their sexual orientation or gender identity (2008) http://www.etuc.org/a/5808
De ochtendzon straalt haar prille leven uit Een hoofd slaapt nog op mijn borst Een blik naar mij Woordenloze gedachten De liefde die we samen delen De klank van je stem die enkel passie spreekt Het gevoel van je vingers gevangen in mijn haren.
Onze harten hebben elkaar ontmoet Jouw donkere ogen verdwalen in mijn blauwe ogen Jouw glimlach laat me smelten We maken samen een fotoalbum Dat enkel ons ineengebonden hart mag zien Over een eeuwige liefde Alleen jij, lieverd en beste vriendin.
Regenvlagen op deze zonnige dag Twee zachte lichamen wandelen hand in hand Paraplu's hebben we vergeten Niet stilstaan bij de tijd Drijfnat worden in de regendruppels Terwijl onze vlinders onder de regenboog de rode kleur delen Het regenbad van de liefde is voor ons bestemd.
Het kijken in haar fonkelende ogen Die een nieuwe wereld voor mij laat opengaan Waar eerlijkheid en eerbied hoogtij voeren Warme emoties en gevoelens die iedere keer exploderen Het zachtjes mogen aanraken van haar diepste ziel Om daarachter veilig op te slaan in mijn hart Alleen jij, lieverd en beste vriendin.
De avond breekt open tijdens deze zonnige dag Het laatste zonnelicht sterft uit Genieten van een open sterrenhemel en volle maan Samen reizen we nog naar de bestemming tijdens deze nacht Twee lichamen kruipen bij elkaar voor de volgende foto Jij, tedere vrouw, hebt mij veroverd Alleen jij, lieverd en beste vriendin!
Beau van Erven Dorens: “En bent u trots?’’ Ramses Shaffy : “Trots, nee daar ben ik nog niet aan toe.’’ ( Hilversum, 26/10/2009 )
Gisteren was er in het Beeld en Geluid te Hilversum een eerbetoon aan Ramses Shaffy op cd en dvd. Een nieuwe verzamel cd en dvd zal spoedig verschijnen ( zie verder ).
Als kind kwam de kleinkunstmuziek bij mij binnengewandeld. Namen zoals Wim De Craene, Zjef Vanuytsel, Bram Vermeulen en Boudewijn De Groot klopten allemaal aan mijn deur. Een voor een begon ik hun muziek te beluisteren. Plotseling hoorde ik eveneens ‘Pastorale’ op de radio. Ik was direct verkocht. Ik ben Ramses Shaffy meer en meer gaan bewonderen. Leende een verzamel cd uit van de openbare bibliotheek, en maakte kennis met nog andere juweeltjes zoals ‘We zullen doorgaan’, ‘Laat me’, ‘Sammy’, en ‘Zing vecht huil bid lach werk en bewonder’. Ramses Shaffy, zanger, chansonnier, en acteur, dat zijn allemaal synoniemen die je op hem kan kleven. Met dit blog bericht ga ik deze Nederlandse chansonnier in de kijker plaatsen. Wie is die man?
Ramses Shaffy is geboren te Neuilly sur Seine, Frankrijk, als de zoon van een Egyptische vader en een Pools/Russische moeder. Hij kwam ter wereld om 9u30 in de ochtend op 29 augustus 1933. Met zijn moeder had hij een heel goede band. Het noodlot sloeg echter toe wanneer moeder stierf aan tuberculose. In 1939 kwam Shaffy via een tante in Utrecht en een kindertehuis, in een Leids pleeggezin terecht. Ramses was toen een 6 jarig kind. ‘De trein naar het noorden’ is daar getuigen van. Het is een prachtig lied dat Ramses zelf heeft geschreven over zijn ervaring met de trein uit Frankrijk naar Nederland.
Je stond onbeweeglijk In tranen op 't perron Toen ik klein was In de trein naar het noorden
We keken elkaar aan In de ondergaande zon Toen ik klein was In de trein naar het noorden
Onbewust besefte ik Dat het nu voor mij begon Hoewel ik klein was In een trein naar het noorden
Ik zong ons slaapgebedje Zo hard als ik maar kon Omdat ik klein was In 'n trein naar het noorden
Ik viel onbeheerd in slaap In de schoot van een wagon Toen ik klein was In de trein naar het noorden
Je staat voor mij nog steeds Op een wegstervend perron Omdat God ons gebedje niet verhoorde
De studentenjaren kwamen op komst. Studeren was niet beste vak. Hij maakte de middelbare school niet af. Waarom geen toneelschool, dacht hij? Tussen 1952 en 1961 volgt hij lessen aan de Amsterdamse toneelschool. Na zijn studies kon hij direct als acteur beginnen bij de gerenommeerde Nederlandse Comedie. Vele mensen hebben lof en bewondering voor deze jonge man. Een van de gekende rollen die hij speelde was ‘Arend’ in Vondel’s Gijsbregt.
Op 22 oktober 1964 gaat in Amsterdam het literair-poetisch cabaret Shaffy Chantant in premiere. Shaffy werkt hierin samen met Joop Admiraal, pianist Polo de Haas, zangeressen Liesbeth List en Loesje Hamel. Andere belangrijke namen waren Louis van Dijk en Thijs van Leer. In het programma kon je diverse gedichten van Hans Lodeien en composites van Scarlatti horen. Shaffy en zijn gezelschap vonden hun weg in deze wereld waar artistieke vrijheid meestal hoogtij voerde. Ook de meeslepende Shaffy’s Cantate stamt uit deze tijd. Het begin van een muzikale carrière!
In 1966 schreef Shaffy ‘Sammy’. Het werd juist geen hit bij de Nederlanders, maar vele mensen zongen dit lied wel in de huiskamer. Hij heeft een theaterproductie met Liesbeth List en Louis van Dijk Dit jaar verschijnen twee lp’s: Shaffy Chantant, een weerslag van het gelijknamige theaterprogramma en een lp met liedjes: Ramses II
Op deze plaat vinden we ook de oorspronkelijke versie van het lied ‘5 uur’ terug. Wim De Craene, een Vlaamse kleinkunstenaar, heeft dit nummer later wat bijgestuurd, maar het mooie stillistische pareltje van Ramses Shaffy geef ik nog altijd de voorkeur.
Een jaar later heeft hij geschitterd in een drietal speelfilms: Liefdesbekentenissen van Wim Verstappen (ook met Johnny Lion), Een Vreemde Vogel van Lennaert Nijgh en De Verloedering Van De Swieps van Erik Terpstra. In deze laatste film speelt hij een parasiterende bonvivant. Hij speelde telkens de hoofdrol. In dat zelfde jaar werd hij met een Edison onderscheiden.
Zijn muziek laat hij eveneens niet links. In 1968 deed hij een beroep op Lennaert Nijgh, de tekstschrijver van onder andere Boudewijn De Groot. Lennaert schreef voor Ramses een duo, genaamd ‘Pastorale. Dit lied zal Ramses Shaffy samen met Liesbeth List zingen.
Net zoals de Franse chansonnier Jacques Brel kroop Shaffy in de dubbelrol van Cervantes/Don Quicohote in de musical Man Van La Mancha van het Koninklijk Ballet van Vlaanderen. De musical had grote succes en Shaffy kreeg veel lof op zijn kop. Diverse voorstellingen werden gespeeld tussen 1993 en 1994.
In 2005 werkte Shaffy nauw samen met de Amsterdamse band Alderliefste. Deze samenwerking liet zich sporen na: een mooie heruitgave van 'Laat me' uit 1978. Hiervoor heeft Shaffy zijn hartsvriendin Liesbeth List mee uitgenodigd.
Zijn artistiek werk werd diverse malen bekroond. In 2002 werd Shaffy geridderd in de Orde van de Nederlandse Leeuw. In dat zelfde jaar kreeg hij tevens de Blijvend Applaus Prijs. Hij heeft twee Edisons ontvangen. Dit gebeurde in 1967 en 2006. Deze laatste prijs is een speciale bekroning voor zijn enorme oeuvre en buitengewone verdiensten voor de Nederlandse muziek.
Zijn gezondheid gaat jammer genoeg achteruit. In 2009 werd bekend dat hij aan slokdarmkanker lijdt.
Onder grote belangstelling werd gisteren ‘Laat me’ in Hilversum voorgesteld. Op deze nieuwe verzamel-cd staan bekend en uniek ‘nieuw’ werk van Ramses, zoals tweeëntwintig nooit eerder uitgebrachte opnamen. De dvd bevat nog eens zes uur beeldmateriaal. De inmiddels 76-jarige zanger kwam voor de officiële overhandiging zelf naar Hilversum. Vrienden en collega’s brachten een eerbetoon aan hem. Leonie Janssen zong een Ierse ballade die hem nog altijd ingrijpt. Natuurlijk mocht zijn beste vriendin Liesbeth List ook niet ontbreken. Met een klein stukje piano en zang liet hij zijn publiek nog eens ontroeren met zijn muziek.
Een kort uitreksel uit de DVD 'Laat me' :
Met dit blogbericht heb ik deze artistieke duizendpoot nog eens in de schijnwerpers geplaatst. We hebben kennis gemaakt met zijn uitzonderlijke artistieke talenten, gaande van toneelacteur, liedjesschrijver, muzikant, chansonnier, filmacteur, tot musicalacteur.
Naast de reeds vermelde luisterliederen ga ik afsluiten met het betekenisvolle en waardig lied 'Mens Durf Te Leven' uit 1966.
( Ramses Shaffy, Mens Durf Te Leven, 1966 )
Je leeft maar heel kort, maar een enkele keer En als je straks anders wilt, kun je niet meer Mens durf te leven Vraag niet elke dag van je korte bestaan: Hoe hebben m'n pa en m'n grootpa gedaan? Hoe doet er m'n neef en hoe doet er m'n vrind? En wie weet, hoe of dat nou m'n buurman weer vindt? En - wat heeft 'Het Fatsoen' voorgeschreven? Mens, durf te leven!
De mensen bepalen de kleur van je das De vorm van je hoed, en de snit van je jas En - van je leven Ze wijzen de paadjes, waarlangs je mag gaan En roepen 'o foei!' als je even blijft staan Ze kiezen je toekomst en kiezen je werk Ze zoeken een kroeg voor je uit en een kerk En wat j'aan de armen moet geven Mens, is dat leven?
De mensen - ze schrijven je leefregels voor Ze geven je raad en ze roepen in koor: Zo moet je leven! Met die mag je omgaan, maar die is te min Met die moet je trouwen - al heb je geen zin En daar moet je wonen, dat eist je fatsoen En je wordt genegeerd als je 't anders zou doen Alsof je iets ergs had misdreven Mens, is dat leven?
Het leven is heerlijk, het leven is mooi Maar - vlieg uit in de lucht en kruip niet in een kooi Mens, durf te leven Je kop in de hoogte, je neus in de wind En lap aan je laars hoe een ander het vindt Hou een hart vol van warmte en van liefde in je borst Maar wees op je vierkante meter een Vorst! Wat je zoekt, kan geen ander je geven Mens, durf te leven!
Een nieuwe dag wordt geboren Om te luisteren naar het zoete hart Waar de noten van een amoureus ritme spelen Het verlangen en een liefdevolle hoop voor jou Het lied dat waar en echt is Lieverd, alleen voor jou.
Je raakt me het diepste van mijn diepte Dat nog nooit iemand heeft gevonden De plaats waar mijn rode vlam eeuwig zal branden Door jouw warme geparfumeerde lucht Maar ook door de tederheid Allen overal aanwezig.
Je bent in mijn leven ingedrongen Waar je mijn alles hebt ontmoet En de torenhoge muren definitief hebt neergehaald Neem mijn armen mee Twee lichamen hunkeren voor elkaar Jouw passionele aanwezigheid is mijn zalige thuiskomst.
Onverwachtse ontmoeting van onze ogen Die verloren en verlamd zijn Door de kracht van onze hartstocht We stralen de warmte uit op onze blootgestelde huiden Twee tongen beginnen aan een grote verkenningstocht Maar ook die mogen proeven van een zoetigheid dat nectar heet.
Vragende lippen om elkaar te kussen Strelingen en geaaid worden, worden werkelijkheid Zachte vingers beginnen zich vast te nestelen Twee lichamen smelten Waar we de extase en het beminde genot hoogtij laten vieren Maar ook het voelen van de zuivere liefde dat we delen.
We zijn een perfecte harmonie van vuur en licht Waar we de gedachten en gevoelens kunnen delen En te mogen proeven van onze zachte en zuivere charmes Die de golven van waanzinnige verlangens voor elkaar laat voelen Maar ook eeuwig en sterk blijven vloeien in onze oceaan Waar ik iedere keer mijn hart en ziel zal ter beschikking stellen voor jou!
Een muzikale afsluiter:
( Grace Jones, Corporate Cannibal, 2008 )
Pleased to meet you, pleased to have you on my plate Your meat is sweet to me Your destiny Your fate You’re my life support, your life is my sport I’m a man-eating machine Yu won’t hear me laughing, as i terminate your day Yu can’t trace my footsteps, as i walk the other way I can’t get enough prey, pray for me (I’m a man-eating machine) Corporate cannibal, digital criminal Corporate cannibal, eat you like an animal Employer of the year, grandmaster of fear My blood flows satanical, Mechanical, masonical and chemical Habitual ritual I’m a man-eating machine.. I deal in the market, every man, woman and child is a target A closet full of faceless nameless pay more for less empitness I’ll make you scrounge, in my executive lounge You pay less tax, but i’ll gain more back My rules, you fools We can play the money game Greedgame, power game, stay insane Lost in the cell, in this hell Slave to the rhythm of the corporate prison I’m a man-eating machine… I can’t get enough prey Pray for me Corporate cannibal… Digital criminal… I’ll consume my consumers, with no sense of humour I’ll give you a uniform, chloroform Sanatize, homogenize, vaporize… you I’m the spark, make the world explode I’m a man-eating machine, i’ll make the world explode Corporate cannibal…
X : Dag Erik, hoe verliep de opleiding vandaag ? E : Goed, veel bijgeleerd en enkele mensen gekend. X : Ik heb gehoord dat een van deze nieuwe mensen Catherine Boone ( red. ik dus ) vroeger een man was. E : En dan ?
Met dit bovenstaande ( heel recent ) voorbeeld wil ik nog eens benadrukken dat homofobie en transfobie nog steeds springlevend bij de mensen is. Meestal leidt dat tot discriminatie, intolerantie en zelfs tot geweld. Gelijkheid is voor de meeste mensen onder ons slechts een woord dat je op papier terugvindt. Ik denk dat er altijd mensen zullen zijn die gelijkheid afwijzen, en dit op vele verschillende manieren. Een hokjesdenkende mens of iemand die dualistisch denkt onthoudt beter 5% van ieder individu, dan de andere 95%. Ik ben juist iemand die 95% denkt. Iemand die een slechthorende is, een zware operatie heeft ondergaan bij borstkanker of die betrokken was bij een auto-ongeluk zal ik niet zwaar optillen. Het hoort namelijk thuis als één klein puzzelstukje van een grote geheel van dat menselijk individu. Ik zal dit tevens ook niet beklemtonen en benadrukken. Ik houd altijd een fijn gevoel over wanneer ik de voldoening krijg dat ik een volwaardige persoon ben, bij voorkeur een vrouw, maar het mag ook 'ander' zijn. Wie mij in het hokje categoriseert en denkt dat ik man ben of was geweest mij of een andere mens daarmee confronteert zonder mijn aanwezigheid, heb ik enorm veel moeilijkheden mee. Het brengt me enorm veel emotionele schade aan, maar ook bij het opbouwen van een sociaal netwerk. Ik ben niet een alleenstaande feit, want dat geldt voor vele minderheidsgroepen in de maatschappij. Sommige mensen vertonen geen medemens gevoelens daarover. Dat verschilt natuurlijk van persoon tot persoon, groep tot groep, gemeenschap tot gemeenschap, land tot land, ... je moet eenieder apart bekijken.
Ik ondervind wel dat we nu in een maatschappij leven waar minderheden ongetwijfeld minderheden altijd zullen zijn. Minderheidsgroepen laten zich integreren naar de meerderheidsmaatschappij. Dit gebeurt meestal met vallen en opstaan. Daarvoor hebben wij, minderheidsgroepen, grote acceptatie en respect onder elkaar. Dat is echter heel menselijk. Lotgevallen, soortgenoten, bondgenoten zoeken elkaar op. Hoe we elkaar aantrekken, blijft voor mij nog altijd een raadsel. Zijn het onze genen die elkaar beïnvloeden ? Speelt het lot en/of toeval hier een rol?
Zal er ooit gelijkheid, acceptatie en tolerantie onder de mensen bestaan? Ja, maar dat vergt veel tijd en energie. Eeuwen hebben we voor wakker gelegen, maar we moeten niet aan het verleden en nu denken, maar aan de toekomst. Indien ik een kind zou hebben, zal ik deze basisprincipes doorgeven. Als individu ben ik hier klein, maar als vele mensen samen mee met deze ideeën in de boot gaan, staan we samen sterk. Het collectieve laten overheersen boven het individuele belang.
Ieder minderheidsgroep probeert op zijn / haar manier zichtbaar te maken tegenover de grote meerderheidsmaatschappij. Uit de kast komen vind ik een hele mooi begin naar acceptatie op. Het vraagt misschien zelfopoffering, maar onderdrukte gevoelens hebben is niet fijn. Ik spreek van ervaring. De twee onderstaande voorbeelden tonen duidelijk aan wanneer je zichtbaar wordt en zowaar uit de kast komt, vaak hele mooie en onverwachtse dingen tegenkomt. Dat geldt alsook voor ieder menselijk individu.
Haar glimlach in de duisternis Haar lach in de lucht Unieke en zeldzame schoonheid die zij bezit Het verdienen van deze zaligheid.
Onvergelijkbare liefde te mogen ontvangen Ik mag iedere keer in haar ogen kijken Waar ik een heldere toekomst zie voor elkaar Een droom die werkelijkheid wordt.
Iedere keer voel ik haar bij mij Omdat ze wil delen met mij Het beleven van haar zonsopgang Die gevuld is met al haar liefde voor mijn hart.
Twee polen trekken elkaar aan Afstanden verkleinen wanneer ik haar stem mag horen Zachte woorden stromen hier binnen En vertellen mij dat ze van mij houdt.
Jouw koude en jouw pijnen bij mij Laat mij het kussen zijn waar je hoofd iedere keer kan rusten Zodat wij kunnen dromen iedere moment Over onze eeuwigheid.
Laat mijn lichaam jou teder aanraken Om je de isolatie te geven van ons huis Die ons zal beschermen bij moeilijke momenten Maar ook om al onze gevoelens te laten exploderen.
Lieverd, ik sluit iedere keer mijn blauwe ogen Om te genieten van jouw glimlach en jouw zachte vingers bij mij Je hebt mijn hart en ziel veroverd Waar ik voor altijd bij jou zal zijn!
Vriendinnen voor het leven Eeuwig vastgelegd Zelfs iedere moment die voorbijgaat Verdriet delen in trieste tijden Gelukkig zijn bij leuke momenten Elkaar vertrouwen geven Een prille vriendschap is geboren.
Dierbaarste herinneringen uit vervlogen tijden Geruststellingen Woordenstructuren delen Deze vriendschap zal nooit sterven Moeilijke tijden steunen Sterkte en moed bij koude dagen Nieuwe warme uitdagingen laten we ontwikkelen.
Eerbied op de bovenste plank Geluk en dankbaarheid dat we elkaar hebben ontmoet Eeuwige liefde en respect Onze vriendschap groeit sterker en sterker We zijn speciaal voor elkaar Jij en ik, ik en jij Je bent mijn beste vriendin!
Een mooie afsluiter:
( Sarah McLachlan - I Will Remember You, 1998 )
I will remember you Will you remember me? Don’t let your life pass you by Weep not for the memories
Remember the good times that we had? I let them slip away from us when things got bad How clearly I first saw you smilin’ in the sun Wanna feel your warmth upon me, I wanna be the one
I will remember you Will you remember me? Don’t let your life pass you by Weep not for the memories
I’m so tired but I can’t sleep Standin’ on the edge of something much too deep It’s funny how we feel so much but we cannot say a word We are screaming inside, but we can’t be heard
But I will remember you Will you remember me? Don’t let your life pass you by Weep not for the memories
I’m so afraid to love you, but more afraid to loose Clinging to a past that doesn’t let me choose Once there was a darkness, deep and endless night You gave me everything you had, oh you gave me light
And I will remember you Will you remember me? Don’t let your life pass you by Weep not for the memories
And I will remember you Will you remember me? Don’t let your life pass you by Weep not for the memories Weep not for the memories
Eniger tijd geleden heb ik een uitnodiging gekregen om de lezing ‘Transseksualiteit, spiritualiteit en poëzie’ te volgen van Angela. Vandaag ga ik naar Amsterdam waar deze lezing wordt gehouden.
Na jarenlang verzet tegen haar vrouwelijke gevoelens gooide Angela, een 36 jarige transseksuele vrouw, de handdoek in 2006 in de ring. Zij was toen man. Ze begon een innerlijke stem te volgen die zei dat het goed was. Een transitie, zowel mentaal, emotioneel en fysiek begon. Angela heeft dit gedaan met behulp van de spiritualiteit en het schrijven van poëzie. De middag zal gaan over de manier waarop Angela een nieuwe identiteit heeft gecreëerd: de obstakels, de pijn en depressies, het verwerken van het oude en het opbouwen van een nieuw leven als vrouw en het innemen van een nieuwe positie in de samenleving. Tijdens de lezing zal zij regelmatig zelfgeschreven gedichten voorlezen. Er is volop ruimte voor vragen uit het publiek.
Angela (36) is coach en counsellor. Zij begeleidt jongeren met identiteits en genderproblemen, verslaving en psycho-sociale problemen. Daarnaast is ze fotografe, schrijfster en dichteres. Angela doet mee aan de Nationale Gedichten Wedstrijd 2009.
Aanvang: 15.00 uur, Plaats: Parool Theater, Sint Pieterspoortsteeg 33
Gebouw de Vereniging werd in 1905 gebouwd in opdracht van de Nederlandse Protestanten Bond. Het ontwerp is eclectisch van stijl, waarbij Art Nouveauen Chaletstijl elementen met elkaar zijn gecombineerd. In 1975 is de zijvleugel aan het pand toegevoegd. Recent is een restauratie afgerond waarbij het exterieur – en voor een belangrijk deel ook de oorspronkelijk toneelzaal – in de oorspronkelijke kleuren zijn teruggebracht.
Het gebouw had een dubbele functie: doordeweeks toneel- en muziekuitvoeringen en op zondag de kerkdiensten. Aan deze opzet kwam in 1936 een einde toen het pand in gebruik werd genomen door de Vrijmetselaarsloge. Op een onderbreking tijdens de oorlog na, zijn de vrijmetselaars nog altijd de hoofdgebruikers en eigenaren.
Op weg naar Hilversum. Ik heb onlangs de Pink Ribbon magazine 2009 bij de AKO Boekhandel aan Centraal Station in Amsterdam gekocht. De opbrengst gaat integraal naar het goede doel. Hopelijk vind ik nog een plaats waar ik tevens dat mooi lintje kan kopen. Voor de niet Nederlandse lezers wil ik aandacht vestigen dat ik mee help in de strijd tegen borstkanker. Ik zal tevens 25 euro steunen voor dit onderzoek.
Met één sleutel in de hand liep ik in een koude lege woestijn Op zoek naar de deur om al mijn gevoelens te laten exploderen Nu heb ik de toegang gevonden waar ik de sleutel kan koppelen Mijn kleine ogen gaan open en zien een zachte vrouw liggen Ze laat me proeven van haar warme nectar Een vrouw die van mij houdt.
Tederheid uit mijn ogen kijken jou aan Maar ook de stralen van smoor verliefdheid Hunkeren naar je betekenisvolle glimlachen En om je woordenstructuren te mogen beluisteren Iedere keer de volledige liefde van jou te mogen krijgen Om een verbonden leven te laten drijven in onze oceaan.
Deze vrouw met al haar passie Is nu al een fenomeen voor mij Want ze geeft me een verbazingwekkende stille rust Maar ook de angst en het verdriet in mijn bloed te laten wissen Haar liefdevolle vingers glijden in mijn golvende haren En dit allemaal zonder pretenties en kapsones.
Het spel van de liefde wordt eerlijk gespeeld Waar we de overwinning vieren van ons samenzijn Haar hartstocht geeft me ieder moment de warmte Om mijn lichaam te laten strelen met haar lichaam Gevoelens bereiken een hoogtepunt Het verlangen van een verenigde ziel.
Ik heb nog nooit deze liefde gekend Want deze vrouw laat me iedere keer In haar heldere water kijken Twee eenzame prinsessen hebben elkaar gevonden Die eeuwig samen zijn Jij en ik, ik en jij.
Elektrische ladingen kwamen uit de lucht vallen Mooie onverwachte glinsteringen die bij mij voortdurend neerdalen Ik heb dit nog nooit eerder meegemaakt Verstoppertje spelen en niet gemakkelijk terugvinden Zelf bij mij, want niemand heeft dit ooit gezien Nu echter wel, en heel smoor heet om dit te voelen.
Jaren heb ik een liefde met kwetsbare pijnen gekend, Maar die gelukkig werden weggespoeld door de regen van mijn verdriet Nooit mogen smelten voor iets dat lekker is Zelf niet een moment wanneer ik denk aan jou Hoe je het nu mag noemen, weet ik niet Eén ding is zeker: ik ben geprikkeld door een eerlijke liefde.
Een liefde die niet gemakkelijk werd gezien Zou het ooit een bedoeling gehad hebben Dat we ooit mogen drinken van onze liefde We waren zo moeilijk te vinden voor elkaar Pijn en verdriet brengen ons vele herinneringen Maar nu is onze liefde voor altijd hier aanwezig.
We verenigen en hunkeren elkaar in het huis van de liefde Waar we ook nooit zullen eindigen met het laatste gesprek Verlangen en elkaar de warmte geven Maar ook de liefde die nog nooit zo sterk amoureus is geweest Onze liefde zal als een hevige rode vlam branden Eeuwig voor ons, altijd, waar en echt!
Een mooie afsluiter:
( King Crimson, I talk to the wind, 1969 )
Said the straight man to the late man Where have you been Ive been here and Ive been there And Ive been in between.
I talk to the wind My words are all carried away I talk to the wind The wind does not hear The wind cannot hear.
Im on the outside looking inside What do I see Much confusion, disillusion All around me.
You dont possess me Dont impress me Just upset my mind Cant instruct me or conduct me Just use up my time
I talk to the wind My words are all carried away I talk to the wind The wind does not hear The wind cannot hear
Het leven kan soms mooi zijn in mijn hart Het is uniek om iedere keer aan jou te denken Ik ben een gelukkige vrouw doordat ik jou heb gevonden Na al die vreselijke hartpijnen te hebben overleefd.
Lieverd, weet je, dat je mijn hart hebt geraakt Sinds de eerste dag al toen we elkaar ontmoeten. Ik wist totaal niet dat ik dit nog zal meemaken En toch wist ik dat er iemand zou zijn die me nooit zal vergeten.
Op onze eerste dag kwamen we dichter bij elkaar Want ik was geboeid door jouw glimlach Je gaf direct jouw mobiel nummer Ik werd bang om jou daarna te bellen.
De tijd verstreek en er gebeurde niets Maar je was nog in mijn hart gebleven Geen andere vrouw kon ik met jou vergelijken Want op onze eerste dag hebben we elkaar gekust Dat zal ik nooit vergeten.
Lieverd, ik zal tevens nooit vergeten wat er met mij is gebeurd Want ik verlangde al jou bij mij in de buurt Ieder moment zal ik aan jou denken Maar ook elke nacht dromen over jou.
Nu zijn we samen één hart Waar we alles samen laten vloeien En één ding zijn we zeker Ik zal zo lang wachten als het duurt Aan iets dat me sterk houdt, Onze Mooie Liefde!
Foto's ‘Steen’ aan het Parkplein te Gent ( België ), 29/09/2009, om 18u15
Een mooie afsluiter :
( Doria Roberts, Perfect, 2000 )
Let's take a picture now I do not want to forget The way you look at me when everything is perfect A perfect memory of when things are so good And everything has worked out just the way we knew it would
I bought a picture frame I made room on the wall I hold you close to my chest Because I've made room in my heart You ask me what I'm doing I say displaying our love I can see you when I'm awake and you're the one I'm dreaming of
I love the sun when it shines I love the sky when it's blue I love the color green Because it reminds me of you I've been thinking about you all night A warm bed and a cozy fire You put you arms around me and lift my head And then you kiss me…
Il faut mettre sur la même ligne de mire la tête, l'oeil et le coeur. ( Henri Cartier-Bresson )
In mijn weinige momenten dat ik nog het gastenboek van de website van de Vlaamse Genderstichting raadpleeg, las ik op 9 maart 2009 onderstaande interessant bericht:
Hallo iedereen,
ik ben een fotografie studente en zit nu in het laatste jaar Bachelor. Ik doe dit aan de Hogeschool Sint Lukas te Brussel. Ik maak dit jaar 2 eindwerken en die gaan over travestieten en transseksuelen. Het eerste (transseksuelen) heb ik net afgewerkt. Nu ben ik op zoek naar iemand die een geslachelijke verandering heeft ondergaan en er open voor staat voor mijn camera te poseren. Het moet een reportagereeks worden van ongeveer 10 foto's die de sociale habitat van die persoon in kwestie weergeeft. Het is niet mijn bedoeling de lichamelijke veranderingen in de picture te zetten. Maar wel hoe die persoon zich in de maatschappij beweegt, met of zonder obstakels. Bent u geïnteresseerd of hebt u vragen, contacteer mij gerust op mijn email adres … !
Alvast bedankt! Fien ….
Ik heb haar gecontacteerd om enkele foto’s te maken over mij. Samen hebben we enkele boeiende fotoreportages gemaakt:
Vandaag heb ik haar fotoalbum ontvangen. Fien heeft een prachtig werk achtergelaten. Hoe ze omgaat met de foto, is ook al boeiend om te zien. Het mooie van haar werk is dat zij het portret minder heeft benadrukt, eerder de sociale omgeving, en dit op een speelse manier. In haar foto’s vind je tevens veel emotionaliteit en levendigheid in. Dat vind ik bewonderenswaardig. Het zijn ook beelden waar ik heel sentimenteel van wordt.
Fien is nu nog onbekend, maar ik heb een blog bericht over haar en haar fotografie geschreven om daar zeker verandering in te brengen. Alvast bedankt voor de nauwe samenwerking. We horen nog van elkaar!
De enige keer dat ze me geportretteerd heeft, vind ik de moeite waard om af te sluiten.
Lege straten hier in de stad Ik droom over mijn donkere verlangens Die op zoek gaan naar een liefde die mijn wonden helen En samen de sensuele muziek te beluisteren Om haar zo zachtjes te laten drijven naar mijn hart.
Plotseling zie ik haar neerdalen uit haar hel Om zo mijn hemelparadijs te bezoeken De liefde voor een vrouw die ik al jaren heb gezocht Ik open mijn deuren om haar te verwelkomen Ze begint te naderen.
Ze kust me zachtjes in mijn nek En knijp even mijn kleine tepels Ik voel de warmte van haar liefde in mijn nek naderen Ze raakt mijn haar zacht En zegt dat ik haar ware liefde ben.
Haar adem laat ze met mijn adem verenigen Haar vinger begint aan een grote verkenningstocht Een plotse ontmoeting van twee tongen Om elkaar hartstochtelijk te beminnen Twee lichamen hebben elkaar gevonden.
Nu zijn we met elkaar geconnecteerd Twee kabels, verbonden in één netwerk Het netwerk dat eeuwigheid heet Die iedere keer positief geladen is Om samen sensueel te genieten voor elkaar!
Samen de nachten delen van wijn en passie Onze nachten van heel vurige romantiek en hevige verlangens voor elkaar We komen in de goede stemming Om zo alle spelregels te doorbreken van onze eenzaamheid.
We voelen de krachten van onze harten samenkomen De aders die bij elkaar zijn geweven als één geheel Die ons het gevoel geven van het genot Waar we iedere moment van elkaar verlangen.
Ik open mijn ziel En laat mijn bloed stromen, alleen voor jou Want ik laat je mijn leven hierin horen Van iemand die van jou houdt.
Ik open tevens de grenzen van mijn land dat lichaam heet Waar je alle wegen zal terugvinden Die naar onze eeuwige liefde voor elkaar leiden Wij zijn twee vrouwen die elkaar nodig hebben.
Ik heb jouw diep hart gevonden Jouw zuivere ziel Jouw intelligente geest Maar ook het erotisch lichaam die me voortdurend aantrekt.
Jouw lichaam dat hunkert om aangeraakt te worden En veel plezier te geven Waar ik jou iedere keer met mijn vingers zal communiceren Maar ook het passioneel lied te laten zingen van een vrouw in extase.
Al je illusies zal je vergeten Want ik zal je iedere keer de kracht geven Om te dromen van een nuttige tijd voor elkaar Jij en ik, ik en jij.
Beminming en passie geven aan jou Met heel veel licht schitteringen die blijven branden Zelf bij jouw donkere momenten Laat ik je verbinden met mijn eeuwige liefde en warmte.
We lopen hand in hand in de tuin van onze harten Terwijl de regen blijft vallen en wij nat worden Zodanig dat mijn bloesje doordacht is met de vallende druppels Je kan door mij heen naar mijn naakte lichaam kijken.
Iedere keer breng je me dichter bij jou Om mij passioneel te omarmen maar ook om al jouw krachten te voelen Jouw borsten raken mijn borsten aan Onze zachte lichamen vloeien in elkaar samen.
Ik voel jouw hand op één van mijn borsten Die je zachtjes raakt Ik geef me over en geef mijn ziel aan jou Maar ook om samen te vliegen in ons hemelparadijs.
Je ziet mijn ziel verlangen naar jou Je raakt me dieper en dieper Mijn verlangen naar jouw vingers groter en groter Om te mogen proeven van jouw liefde in onze tuin der harten.
Woorden tekort om te zeggen hoeveel ik van je houd, Ik kan het niet zeggen Ik zwijg nu Want ik voel jouw passie voor mij.
Jaren en jaren heb ik gevlogen om mijn schoonheid te tonen, Maar nooit heeft iemand deze mooi gevonden Nu moet ik nu niet meer vliegen Want je laat me nu met veel tederheid in extase brengen.
Samen liggen we hier in het bed van het groene gras Waar we onze warmte elkaar doorgeven Want tijdens deze regendag Worden we nat van de liefde.
Rondom ons worden we verwend door roze rozen Die ons verlangen versterkt Maar ook onze jonge frisse en eeuwige liefde symboliseren Jij en ik, ik en jij.
Ik voel jouw adem naderen bij mij Die de noten van romantiek spelen Zodanig dat ik je stevig met mijn handen kan nemen, Om zo jouw bloed te horen stromen.
Onze liefde is een stille aanraking Waar onze harten samenkomen in onze tuin der verlangen En waar we de vrijheid hebben om van elkaar te houden Iedere moment is een passie!
Een mooie afsluiter :
( Norah Jones, Be here to love me, 2004 )
Your eyes seek conclusion in all this confusion of mine Though you and I both know it's only the warm glow of wine That's got you to feeling this way, but I don't care, I want you to stay and hold me and tell me you'll be here to love me today
Children are dancin', the gamblers are chancin' their all The window's accusing the door of abusing the wall But who cares what the night watchmen say The stage has been set for the play Hold me and tell me you'll be here to love me today
The moon's come and gone but a few stars hang on on to the sky The wind's runnin' free but it ain't up to me ask why The poets are demanding their pay They've left me with nothin' to say 'cept hold me and tell me you'll be here to love me today Just hold me and tell me that you'll be here to love me today
Foto : 'Zwart gat' in de Stropstraat te Gent ( België ), 08/09/2009, om 18u24
Het gaat goed met de petitie die COC Nederland is gestart om een einde te maken aan de wettelijke discriminatie van homo- en biseksuele leerlingen en docenten. Dit weekend heeft de petitie de 18000ste handtekening mogen ontvangen.
Discriminatie van homoseksuele docenten Op dit moment is het zo dat op basis van de 'enkele feit'-constructie in de Algemene wet gelijke behandling (AWGB) scholen op religieuze grondslag het recht hebben om homoseksuele en biseksuele leerlingen en docenten van school te sturen omdat ze openlijk uiting geven aan hun seksuele voorkeur. Tijd voor actie, vindt het COC.
Aanbieding van de petitie Heb je de petitie nog niet getekend? Dan kan dat nog tot dinsdag 29 september. Tussen 13.00 en 14.00 uur zal de Tweede Kamer die dag de petitie in ontvangst nemen. Deze aanbieding is niet openbaar, maar je kunt wel naar de ingang van de Kamer komen om je steun te laten blijken. (Plein 2, Den Haag). Bij voldoende belangstelling zal COC de Kamerleden vragen om naar buiten te komen om hun reactie te geven.
Debat in Tweede Kamer Op 30 september 2009 om 10.00 uur vindt in de Tweede Kamer een commissie-vergadering plaats over de 'enkele feit'-constructie. Deze vergadering is wel openbaar.
Dat de Nederlandse wet scholen op religieuze grondslag nog altijd het recht geeft om lesbische, homoseksuele of biseksuele leerlingen van school te sturen;
Dat het bezoeken van Gay Pride, lidmaatschap van een homo organisatie of het op andere wijze openlijk uiting geven aan je seksuele voorkeur daarvoor al voldoende aanleiding kan zijn, als daarmee de grondslag van de school wordt geschonden;
Dat de Nederlandse wet scholen op religieuze grondslag ook nog altijd het recht geeft om lesbische, homoseksuele en biseksuele docenten te ontslaan die openlijk uiting geven aan hun seksuele voorkeur;
Dat de Nederlandse wet op deze wijze discriminatie van lesbiennes, homoseksuelen en biseksuelen legitimeert;
Dat Nederland hierover op de vingers is getikt door de Europese Commissie, de Raad van Europa en de Commissie Gelijke behandeling;
Dat de regering de besluitvorming op dit punt al 3 jaar voor zich uit schuift.
en verzoeken
De regering en het parlement deze discriminerende wetgeving (de zogenaamde ‘enkele feit constructie’ uit de Algemene Wet Gelijke Behandeling) nog dit jaar af te schaffen;
Deze wetgeving niet te vervangen door andere regels die discriminatie van lesbiennes, homoseksuelen en biseksuelen op school op welke wijze dan ook mogelijk maakt;
Daarover uiterlijk tijdens het op 30 september 2009 geplande overleg in de Tweede Kamer een besluit te nemen.
Ik ben opgegroeid in de jaren ’80, maar ik blijkbaar niet alleen. Nienke Eijsink is één van mijn leeftijdsgenoten. Wanneer ze 10 jaar is, wordt ze smoor verliefd op de Australische vrouw Liz Burch, meer nog het karakter dokter Chris Randall die ze speelt uit de succesvolle dokterserie ‘The Flying Doctors’. Deze serie kende enorm groot succes over de hele wereld, en zelfs Nienke kon geen aflevering missen. De huiskamer werd druk bezocht.
Nienke is opgegroeid in Nederlands Limburg, maar bracht haar verdere jeugdjaren in Hengelo door, waar ze zicht niet altijd even goed begrepen voelt. En dit heeft ze ook gezien wanneer ze in contact met ene Chris Randall op de televisiebuis. Chris Randall heeft het ook dikwijls moeilijk in haar mannen gedomineerde omgeving Coopers Crossing, maar vindt toch altijd de moed en ze kan haar mannetje wel staan bij iedere situatie. Nienke wordt smoor op de dokteres, Ze begint van alles te verzamelen zoals foto’s, posters, tijdschriftartikelen van haar idool, meer nog ze liet haar haar knippen zoals haar idool en ze schrijft talloze brieven naar haar dokter in die tijd, die jammer genoeg niet werden beantwoord.
Het noodlot bij Nienke sloeg echter toe: Chris Randall wordt uit de serie geschreven, en Nienke is heel ontroostbaar. Nachten kon ze niet slapen, ze kan haar idool niet missen. Ze heeft zelf een scène neergeschreven waarbij haar favoriete personage terug in de serie zal spelen, in de hoop dat ze ooit Chris Randall kan terugzien. In 2002 heeft ze dan besloten om haar jeugddroom waar te maken. Ondertussen is Nienke moeder, getrouwd en afgestudeerd aan de Filmacademie. Ze gaat zelf naar Australië om haar idool te ontmoeten, maar ook een film te maken waarin Liz Burch een internationale comeback zal maken.
Fan vertelt juist het leven van Nienke en haar idolatrie met Chris Randall. We zien een heel emotionele prent, maar met een dosis humor, relativering en ludiekheid hoe Nienke omgaat met haar fanschap. Haar jeugdjaren en haar reis naar Australië komen allemaal aan bod. Op sommige momenten kruipt ze zelf in een rol van iemand die in contact komt met dokter Randall bij enkele afleveringen uit de serie. Een mooie climax naar het einde zien we wanneer Nienke symbolisch al haar Flying Doctors spulletjes in haar kinderkamer opbergt. Nienke wordt volwassen. Deze film heeft me zodanig beïnvloed, niet alleen door dat een heel goede kwalitatieve document is, maar ook dat er meer achter zit dan een verhaal van een fan. Over loslaten en volwassen worden eveneens gesproken. En geef nooit je droom op, want mooie dromen kunnen ook werkelijkheid worden, zoals bij Nienke.
Een absolute (!) aanrader voor al wie een persoonlijke kwetsbare egodocument van Nienke wil zien. Onroerend maar heel indrukwekkend om te zien. Ik heb de première gezien, dus dat betekent al veel wanneer ik uitga naar de film! En dat laatste doe ik bijna nooit. De film is bij mij meer dan een Gouden Kalf voor beste film korte documentaire waard!
Wie de film wil zien, kan onder andere de volgende dagen vrijhouden:
06 oktober 2009 : Rotterdam in de zaal Lantaarn Venster om 19u30.
10 oktober 2009 : Hengelo in de zaal Rabotheater om 16u00.
14 november 2009 : Amsterdam : Rialto om 16u00.
En niet te vergeten:
Televisie-uitzending NCRV Dokument op Nederland 2 op 12 oktober 2009 om 22.50 uur.
Het Nederlands Film Festival presenteert al 28 jaar een zeer uitgebreid programma. Het evenement met jaarlijks meer dan 145.000 bezoekers brengt premières van Nederlandse films en films uit het nabije en verre verleden, organiseert talkshows, seminars, speciale programma's, feesten en niet te vergeten de feestelijke opening en het spetterende Gala van de Nederlandse Film met de uitreiking van de Gouden Kalveren.
Twee mooie afsluiters :
Op 07/10/2009 heb ik onderstaande bericht per e-mail ontvangen :
Nederlands Film Festival: 2009 : groot succes
432 films
106 premires
151.000 bezoekers
bijna 2 miljoen online bezoekers via filmfestival.nl en YouTube
Iedere keer wanneer je mijn hand wilt raken Heb je ook mijn hart geraakt De stilte heb je altijd van mij gehoord Maar ook mijn gedachten voor jou Ik weet nog goed de eerste keer Samen het gevoel delen onder de paraplu Onze druipende haren Onze heldere ogen Het leven voor elkaar is pas begonnen Ik werd nat en kreeg koude rillingen Maar iedere keer hield je me warm dicht bij jou In deze regen leerden we elkaar kennen Het toeval en lot hebben ons samengebracht Tijdens deze koude regendag En op dit moment, noch vroeg noch laat Ieder jaar zal ik aan deze eerste dag denken Meer nog iedere keer in de regen Want dan maakt mijn warm gevoel voor jou nog heviger Nu hebben onze lippen elkaar gevonden En zullen elkaar kussen, overal Om onze eeuwige liefde te vieren De liefde die nooit zal verdwijnen We zullen altijd honger en dorst van elkaar hebben In warme dagen, maar ook in de regen.
Een mooie afsluiter:
( Les Parapluies de Cherbourg, 1964, Jacques Demy )
Cherbourg, 1957. Mevrouw Emery en haar dochter, Geneviève, verkopen paraplu's in een winkel ‘Les Parapluies des Cherbourg’. Geneviève wordt verliefd op Guy, een automonteur. Er ontstaat een mooie amoureuze relatie onder hen. Ze wordt zwanger van hem. In november 1957 wordt hij echter opgeroepen voor zijn militaire dienst in Algerije. Guy laat zich niet horen. Op aanraden van moeder huwt Geneviève met Roland Cassard een handelaar in edelstenen. Met Guy gaat het niet goed. Na een lange ziekenhuisperiode keert terug naar Cherbourg waar hij een tankstation zal beheren. Enkele jaren later stopt geheel onverwachts Geneviève met haar kind Françoise waarvan Guy de vader is, voor het benzinestation. Guy weigert het contact te herbeginnen met Geneviève …
Jouw ogen die glinsteren van warmte Maar ook die over ware liefde spreken Van iemand die weet dat ze iemand heel veel van houdt Want iedere keer zal mijn innerlijk vuur blijven branden.
De eerste keer zong je al een liefdeslied voor mij Je liet me genieten van jouw mooie klanken Maar ook van jouw muziek Ik was klaar om mijn hart te openen voor jou.
Jouw liefde in al haar glorie kwam onverwachts naar mij Een zeldzame schoonheid dat je niet iedere moment meemaakt Het was het moment waar onze harten ontmoeten En met elkaar praten in hun stilzwijgen.
Jouw glimlach die me al mijn droom heeft waargemaakt De droom dat ik iemand eeuwig zal koesteren Jouw golvende lange haren in mijn nek Om te genieten van jouw zachte lichaam.
Op die dag ging mijn hart zo tekeer Dat ik de tel heb kwijt geraakt Maar ook de tel van mijn warme gevoelens voor jou Mijn eenzaam hart heeft jou veroverd.
Je nam mijn hand en kuste deze zacht Je vroeg me om te dansen op jouw liefdeslied Het lied dat ik nooit zal vergeten Want je liet me smelten ieder moment.
Ik hoorde jouw adem in mijn nek naderen Zo mysterieus van liefde en warmte Maar ook om samen te genieten op deze avond Om jou hartstochtelijk te beminnen.
Je liet me in jouw oren fluisteren Van de liefde, die waar en eeuwig is Ik mocht mijn hand op je gevoelige plaatsen raken Waar ik samen met jou het warme gevoel zal delen.
Deze romantische dans zal ik nooit vergeten En teder hebben onze lippen elkaar ontmoet Om zo de hartstocht te vieren We horen bij elkaar.
Mijn ziel was klaar om deze liefde met jou te delen Samen de honger en de dorst delen Ieder moment, dag en nacht, nacht en dag Maar ook om te proeven van onze zachte lichamen.
Lieverd, jouw liefde heel zacht en mysterieus Jouw verlangen naar passie en romantiek Je leven voor mij willen delen Maar ook jouw ogen die iedere keer glinsteren voor mij.
Vroeger had ik een eenzaam leven Een leven met veel pijn en verdriet Ik wist niet wat liefde was En zelf dat er ooit liefde zou zijn voor mij.
Ik sloot me dikwiijls op in mijn torenhoge kamer Waar ik een muur rondom mij plaatste Want niemand mocht mijn kamer betreden Zelfs geen hart en geen ziel.
Ik hield mijn emoties bij mij Mijn hart was opgesloten in een ijzeren kooi Iedere keer werd ik bang om weer gekwetst te worden Maar ook bang om weer niet aanvaard te worden.
Maar toen kwam ze onverwachts langs Wat ik zag, zo puur en zo waar Het was een warme rode engel Vol met liefde, passie en romantiek.
Ze gaf me de adem om weer te leven Haar glimlach heeft me betoverd, mijn ziel was geraakt Ik mocht haar zachtjes aanraken Want ze was heel mooi, gaf veel licht en warmte aan mij.
Lieve engel, welkom bij mij Je hebt mijn leven bevrijd En als je wil weten hoeveel je wel voor mij betekent Dan antwoord ik je: oneindig veel.
Ik zie je hier staan Met jouw warme rode vleugels Zo glorieus schijnen in de zon Je bent mijn engel uit mijn dromen.
Ik wil eeuwig bij jou zijn Om iedere keer liefde in jouw zachte oren te fluisteren Maar ook om van jou te houden, opgeslagen in mijn hart en zal je iedere keer mijn gevoel van warmte aan jou geven.
Ik ben geraakt door jou, mijn engel Je hebt mijn leven veranderd Om niet meer bang te zijn en om van jou te houden en in jouw vleugelige armen zal ik altijd rust vinden.
Lieverd, je bent mijn Engel!
Foto's ‘Engelen’ op het Sint-Amandplein te Gent ( België ), 19/09/2009, om 17u17
Dolente immagine di Fille mia, perché sì squallida mi siedi accanto? Che più desideri? Dirotto pianto io sul tuo cenere versai finor.
Temi che immemore de' sacri giuri io possa accendermi ad altra face? Ombra di Fillide, riposa in pace; è inestinguibile l'antico ardor.
( Dolente immagine )
Met bovenstaand uitreksel uit ‘Dolenti immagini’ van Giulio Genoino introduceer ik een nieuw bericht. Het gedicht werd namelijk door de Italiaanse componist Vincenzo Bellini op muziek gezet. Met dit blog bericht zet ik deze jonge ambitieuze en minder gekende componist nog eens in de kijker.
Vincenzo Salvatore Carmelo Francesco Bellini werd op 3 november 1801 geboren in Catania op de Piazza San Francesco. Bellini, een wonderkind? Dat mag je zeker en vast zeggen. Hij komt uit een zeer muzikale familie. Wanneer hij al 1,5 jaar oud was, kon hij al een aria van Valentino Fioravanti zingen. Zijn muziektheorie kreeg hij op 2 jarige leeftijd al, waarbij een jaar later al de piano volgde. Op vijfjarige leeftijd kon hij blijkbaar goed piano spelen. Zijn eerste compositie zou dateren wanneer hij al zes jaar was. Deze muzikale opvoeding liet Vicento Bellini toe om later muzikant en zelfstandige componist te worden.
Zijn eerste muzikale lessen kreeg hij van zijn grootvader, om vervolgens in de stad Catania verder te studeren. In juni 1819 verliet Bellini het provinciale Catania. Via de stad kreeg hij een studiebeurs om naar Napels te verhuizen. Daar zal hij zijn muzikale studies aan het volwaardige Napolitaans Conservatorium van San Sebastiano voleindigen. Bellini kreeg onder andere les van de Nicola Antonio Zingarelli. Bij hem leerde Bellini de meesters van de Napolitaanse school, de orkestrale werken van Haydn en Mozart, maar ook het expressieve vlakke melodie, zonder al te veel variatie, zoals de dictaten van de muziekschool voorschreef.
Tijdens zijn studiejaren ontmoette Bellini Francesco Calabrese Florimo, met wie hij een heel trouwe vriendschap zal hebben tot aan zijn dood. Florimo werd na zijn muzikale studies bibliothecaris van het Conservatorium van Napels, en was de allereerste biograaf die het leven van Vicente Bellini beschreef. Tijdens zijn studentenperiode componeerde en bewerkte Bellini vooral kerkmuziek, symfonieën, een opera en een aantal liederen voor stem en orkest en voor stem en piano. Enkele gekende liederen waren‘Cum sanctis’, ‘Messa’, ‘Salve regina’ en ‘Tantum ergo’.
De jaren 1825 en 1826 waren zijn eerste faamjaren. Hij schreef zijn eerste opera die de titel Adelson e Salvini meekreeg. De componist was amper 23 jaar oud. Deze opera geldt als zijn eindwerk. Het was de gewoonte aan het Conservatorium om veelbelovende studenten zoals Bellini was te introduceren aan het grote publiek, en met een dramatisch werk. Hij presenteerde zijn werk in het theatergebouw van het conservatium. Adelson e Salvini is gebaseerd op de roman ‘Epreuves du Sentiment’ van François-Thomas-Marie de Baculard d'Arnaud ( 1772 ). Het verhaal speelt zich af in het zeventiende eeuwse Ierland. Het gaat over een vriendschap van de Anglo-Ierse Heer Adelson met een jonge Italiaanse schilder, Salvini, die verliefd wordt op Nelly, de mooie verloofde van de rijke en machtige Adelson. Deze vriendschap zal dan later uitmonden op een merkwaardige moorddadige twist tussen de twee vrienden. Bellini heeft veel lof en appreciatie van zijn studiegenoten gekregen met deze operatie. Iedere zondag van het jaar 1825 werd dit stuk voor het grote publiek in het Conservatorium gespeeld. Zelfs het koninklijk hof van Napels liet regelmatig hun oren luisteren. Maar de belangrijkste man was Domenico Barbaja, de impresario van San Carlo Opera. Hij vroeg aan Bellini om een volgende opera te schrijven.
Met zijn tweede opera die Bellini een jaar later schreef, Bianca e Fernando, kreeg hij meer succes. Het melodrama lag hem beter. De opera werd voor de eerste keer opgevoerd in het Teatro San Carlo in Napels. We zijn al in het jaar 1826. Het merkwaardige aan deze opera is het bestaan van twee versies.
Versie 1: ‘Bianca e Gernando’ heeft een libretto van Domenico Gilardoni, op basis van het toneelstuk ‘na Bianca e Fernando alla tomba di Carlo IV, Duca di Agrigento’ of Bianca en Ferdinand op het graf van Charles IV, hertog Agrigento, van Carlo Roti. Deze versie had zijn eerste optreden in het Teatro San Carlo, Napels, op 30 mei 1826. De tenor Giovanni Battista Rubini zorgde voor de prachtige uitvoering, wat uitmondt tot een jaarlijkse samenwerking met Bellini.
Versie 2: Bellini paste in 1828 deze versie aan in ‘Bianca e Fernanda.’ voor het Teatro Carlo Felice in Napels. Het libretto werd door Felice Romani veranderd. Romani werkte nauw samen met Bellini. Zeven van zijn tien opera’s was Romani de librettist van Bellini. Op vraag van de componist werd de opera sinds begin februari tot begin april 1828 herzien. Een belangrijkste wijziging is het ontbreken van de allegro in de symfonie. De eerste uitvoering van Bianca e Fernando vond plaats ter gelegenheid van de opening van het nieuwe Teatro Carlo Felice, Genua op 7 april 1828. De eregast, prins Ferdinand van Bourbon, was direct in de stemming van Bellini’s muziek.
Na het succes van ‘Bianca e Fernando’ ging Bellini van Napels naar Milaan verhuizen. Op 12 april 1827 kwam hij reeds aan en had het idee om een opera te schrijven voor het publiek van het Teatro alla Scala. De impresario Domenico Barbaja ondersteunde hem bij het schrijven van deze opera. Fellini’s librettist, Felice Romani, nam tevens deel. Bellini liet zich inspireren door Bertram, ou le Pirate van de toneelschrijver Charles Maturin. Zijn opera kreeg de passende titel ‘Il pirata’ mee. De debuutvoorstelling greep op 27 oktober 1827 in het Teatro alla Scala in Milaan plaats. De opera kende een groot succes, mede door de bijdrage van zijn tenor Giovanni Battista Rubini, maar ook de muziek en de vele expressieve melodieën hebben het publiek uit Milan bekoord. Het was tevens een baanbrekend werk in die tijd, want vele opera schrijvers hechtten aan het model van Gioacchino Rossini, en Bellini juist niet.
Bellini kreeg in de herfst van 1828 de opdracht om een nieuwe opdracht te schrijven. Het kreeg de titel ‘La straniera’ mee, gebasseerd op het toneelstuk ‘L'étrangère’ van Charles-Victor Prévot ( 1825 ). De première werd weer in Teatro alla Scala uitgevoerd, in februari 1829 horen. Het succes dat hij met ‘Il pirata’ had, kon hij niet evenaren. Er volgt nu een periode van minder succesvolle werken, vooral opera’s. Bellini nam afstand van de melodramatische opera en begon aan enkele lyrische tragische stukken.
‘Zaira’ werd voor de eerste maal op 16 mei 1829 in het Teatro Ducale te Genua gespeeld. Voltaire Zaïra werd geschreven door Voltaire. Het thema ‘moreel conflict voor passie’ sprak het publiek uit Genua weinig aan. In Genua heerste er nog een provinciale sfeer rondom een opera. Nochtans bevat het werk prachtige melodieën. Bellini noemde deze opera ‘de slechtste uit mijn loopbaan’.
‘I Capuleti e i Montecchi’ is een herwerking van een het verhaal van Romeo en Julia. Veel tijd had Bellini niet over. De eerste uitvoering van I Capuleti ei Montecchi werd al op 11 maart 1830 in het Teatro La Fenice in Venetie gespeeld. Doordat Bellini heel haastig te werk moest gaan, horen we enkele onvolkomenheden in deze opera. Het gebrek aan ritmische variatie in de laatste nummers, maar ook minder melodieuzer dan al zijn andere opera’s leidde deze opera tot enig succes in zijn tijd. We herkennen de eenvoud in dit werk. Een opera moet niet altijd met veel versiering bevatten, eenvoud moet ook smaken.
In 1831 schreef hij twee opera’s : ‘La Sonnambula’ en ‘Norma’.
'La Sonnambula' ging in première in het Teatro Carcano in Milaan op 6 maart 1831 en is Bellini's meest pastorale werk. Het kende een onmiddellijk succes en wordt nog geregeld uitgevoerd. De titelrol van Amina is berucht vanwege zijn moeilijkheid.
‘Norma’ is een tragedia lirica, een opera in twee bedrijven van Vincenzo Bellini op een libretto van Felice Romani naar Norma, ossia L'infanticidio door Alexandre Soumet. De eerste uitvoering vond plaats in La Scala op 26 december 1831. Deze opera wordt algemeen beschouwd als een klassiek voorbeeld van de Belcanto traditie. Thema’s zoals de romantiek, moederliefde, vriendschap, jaloezie, moordlust en overgave komen allemaal aan bod.
Iets minder gekend zijn de werken ‘Beatrice di Tenda ‘uit 1833 en ‘I Puritani’ uit 1835. Het keerpunt in zijn carrière kwam wanneer Bellini Italië verliet en ging vestigen in Parijs. In Parijs kwam hij in contact met enkele grootste componisten uit zijn tijd, zoals ene Frederic Chopin. Voor het publiek uit Parijs schreef hij vooral kamermuziek. Enkele bekende stukken waren ‘Rêve d'enfance’, van Émilien Pacini, ‘Toujours verser des larmes!’ van Napoléon Crevel de Charlemagne en ‘Chi per quest'ombre dell'umana vita’ van Giovanni Guidiccioni. Hij kreeg tevens de opdracht van de Parijse Operahuis om een opera in het Frans te schrijven. Jammer genoeg is hij niet begonnen aan dit schrijven, want op 23 september 1835 zag deze talentvolle componist het laatste levenslicht.
Bellini werd begraven op begraafplaats Père Lachaise te Parijs. Hij bleef daar meer dan 40 jaar liggen, en dicht bij zijn tijdgenoten Chopin en Cherubini. In 1876 werden de overblijfselen overgebracht naar de kathedraal van Catania. Het graf werd gebouwd door de beeldhouwer Giovanni Battista Tassara, terwijl het nationale monument het werk van Giulio Monteverde was. Op zijn graftombe kunnen we volgende opschrift uit zijn opera ‘La Sonnambula’ lezen:‘Ah! non credea mirarti / Sì presto estinto, o fiore’.
Met dit blog bericht heb ik deze creatieve duizendpoot nog eens in de kijker geplaatst. Al wie Catania bezoekt, raad ik aan om het Bellini museum dat aan hem is gewijd te bezoeken. En wie daarbovenop nog eens liefhebber is van de romantische Italiaanse klassieke muziek, beluister eens één van zijn tien opera’s want Bellini nam afstand van het klassieke uit zijn tijd. Hij bracht vernieuwing op de markt. Ik zal alvast mijn kans wagen om hem te beluisteren. Jij ook?
Een mooie afsluiter:
( Casta Diva uit 'Norma', gezongen door Maria Callas )
La Natura, purissima, tal qual è, tal quale la vedevano gli antichi: (...) quell'albero, quell'uccello, qual canto, quell'edifizio, quella selva, quel monte, tutto da sé.
Met dit bovenstaande uittreksel uit 'Zibaldone di pensieri' van Giacomo Leopardi ga ik iets meer vertellen over deze prachtige Italiaanse dichter.
Giacomo Leopardi werd op 29 juni 1798 geboren in Recanati, een kleine provinciestad in de Italiaanse provincie Macerata (regio Marche). Macerata hoorde toen bij de Kerkelijke Staten. Zijn moeder, Adelaide Antici, stond bekend om haar overdreven zuinigheid. Misschien deed ze dat ter compensatie van de maniakale hebzucht van zijn vader, graaf Monaldo Leopardi, een edele reactionaire en conservatieve intellectueel, en schrijver. De familie stond eerder op de tweede plaats, want een grote deel van het familiefortuin spendeerde graaf Monaldo aan een enorme bibliotheek.
Giacomo had nog zeven broers en zussen. De bekendste onder hen waren zus Paolina en twee broers Pierfrancesco en Carlo met wie Giacomo een heel goede band had. Hij groeide met een heel streng religieuse opvoeding op, maar al snel vond Giacomo de weg van de bibliotheek van zijn 'vriendelijke' vader. Zelfs als kind was het boek veel interessanter dan de spellen die een normaal kind had. Op 15 jarige leeftijd kende Giacomo Leopardi al meerdere talen en had bijna alles gelezen: klassieke talen, Hebreeuws, moderne talen, geschiedenis, filosofie en filologie, maar ook natuur- en sterrenkunde.
Zijn leerkrachten konden duidelijk niet toegeven dat Leopardi zo snel kon leren. Leopardi werd 'wanhopig' en 'boos', omdat niemand hem kon begrijpen. Hij vertaalde al stukken van Vergilius en Homerus en dichtte zeer succesvol in het Latijn. Hij schreef een wetenschappelijke tekst over astronomie en een nep-oude Griekse gedicht, om zodanig heel deskundig te laten overkomen. Daarbovenop oefende Leopardi zeven talen, dat in die tijd heel uitzonderlijk was.
Leopardi verlangde meer en meer. Tijdens zijn studiejaren werden Romeinse schrijvers verheerlijkt in zijn vertalingen. Naast vertalingen deed hij nog veel meer. Hij werd tevens gevraagd om enkele artikelen te schrijven voor verschillende werken. De bekendste werken waren: La virtù indiana e Pompeo in Egitto; La storia dell’astronomia dalla sua origine fino all’anno 1811 (1813); il Saggio sopra gli errori popolari degli antichi, en l’Orazione degli italiani in occasione della liberazione del Piceno (1815). Giacomo probeerde meer en meer afstand te nemen van de strenge conservatieve opvoeding van zijn vader.
Giacomo Leopardi: een essayist en vertaler van de klassiekers. Neen, in 1816 schreef hij zijn eerste poëzie, een soort romantiek nota bene. Twee gekende werken waren het idyllische 'Le rimembranze' en de cantaten 'Appressamento della morte', een soort lofzang over de dood. Nog in dat jaar schreef hij een brief aan de Italiaanse nationale bibliotheek waarin hij duidelijk de standpunten van de klassieke Romeinse schrijvers verdedigde.
Era in mezzo del ciel la curva luna, E di Micon la povera capanna Sol piccolla da un lato ombra spandea. Chino sul destro braccio, ed appoggiando Alle ginocchia il cubito, dell’uscio Sul facile gradin sedea Micone. Egli era triste, e muto. Il tenerollo Dameta il figliuolin, che ad ogni istante Temea la mamma udir chiamarlo al sonno, Scherzavagli d’intorno, e saltellando La mano gli prendeva, e or d’una cosa Or d’altra il ricercava: un panierino Mostravagli talor da lui tessuto, Talor raccolto un fresco fior, talora Nella socchiusa man lucido insetto Sorpreso in aria da sagace colpo: E il rimirava in faccia, e avidemente Plauso chiedea col guardo, e col sorriso. Quel, serio, e taciturno a stento ai detti, O a fuggitivo riso i labbri apriva. Alfin proruppe: …
( Een uitreksel uit 'Le rimembranze' )
In 1817 begon Leopardi te corresponderen met Pietro Giordani. Leopardi's grenzen gingen meer breder en cultureel open. In zijn correspondentie met Pietro Giordani lezen we dat het studeren het enige leuke aan Recanati is, en al de rest pure verveling is. Uit verveling hield een notebook ‘Zibaldone di pensieri’ bij. Dit notebook zal hij blijven gebruiken tot aan 1832. Voor de lezer is het een boeiend werk om de gedachten van Leopardi te begrijpen. Het notebook vertelt meer dan 4000 pagina’s zijn eerste indrukken, enkele morele opvattende opvattingen, commentaarstukken, gedichten avant la lettre, … .
Mi ritengono un ragazzo, e i più ci aggiungono i titoli di saccentuzzo, di filosofo, di eremita, e che so io. Di maniera che s'io m'arrischio di confortare chicchessia a comprare un libro, o mi risponde con una risata, o mi si mette in sul serio e mi dice che non è più quel tempo [...] Unico divertimento in Recanati è lo studio: unico divertimento è quello che mi ammazza: tutto il resto è noia.
( Een brief naar Pietro Giordani )
Palazzo bello. Cane di notte dal casolare, al passar del viandante. Era la luna nel cortile, un lato Tutto ne illuminava, e discendea Sopra il contiguo lato obliquo un raggio... Nella (dalla) maestra via s’udiva il carro Del passegger, che stritolando i sassi, Mandava un suon, cui precedea da lungi Il tintinnìo de’ mobili sonagli.
( Een uitreksel uit ‘Zibaldone di pensieri’ )
De liefde heeft hem ook geprikkeld. Hij werd verliefd op Geltrude Cassi Lazzari, een nichtje van zijn vader. Twee gedichten vertellen over zijn heimelijke en amoureuse liefde met haar: 'Diario del primo amore' en 'L’elegia prima'.
Io cominciando a sentire l’impero della bellezza, da più d’un anno desiderava di parlare e conversare, come tutti fanno, con donne avvenenti, delle quali un sorriso solo, per rarissimo caso gittato sopra di me, mi pareva cosa stranissima e meravigliosamente dolce e lusinghiera; e questo desiderio della mia forzata solitudine era stato vanissimo fin qui. Ma la sera dell’ultimo Giovedì, arrivò in casa nostra, aspettata con piacere da me, né conosciuta mai, ma creduta capace di dare qualche sfogo al mio antico desiderio, una Signora Pesarese nostra parente più tosto lontana, di ventisei anni, col marito di oltre a cinquanta, grosso e pacifico, alta e membruta quanto nessuna donna ch’io m’abbia veduta mai, di volto però tutt’altro che grossolano, lineamenti tra il forte e il delicato, bel colore, occhi nerissimi, capelli castagni, maniere benigne, e, secondo me, graziose, lontanissime dalle affettate, molto meno lontane dalle primitive, tutte proprie delle Signore di Romagna e particolarmente delle Pesaresi, diversissime, ma per una certa qualità inesprimibile, delle nostre Marchegiane …
( Een uitreksel uit 'Diario del primo amore' )
Zijn vader verbood hem nog altijd om het huis definitief te verlaten, maar ook zijn academische ambities werden sterk ondermijnd door vader. Zoon Giacomo moest als priester door het leven gaan. Giacomo werd meer en meer verbitterd en kon zijn opsluiting moeilijk aanvaarden. Hij probeerde weg te lopen van het ouderlijk huis, maar zijn vader dwarsboomde zijn plannen. De gezondheid van Giacomo verslechterde ondertussen. Hij had een slecht gezichtsvermogen, leed aan astma, en had last van scoliose. Zijn liefde, Geltrude Cassi Lazzari, had hem allang verlaten. Niettemin bleef hij verliefd worden op meisjes, maar dikwijls hebben ze hem genegeerd, wegens zijn pessimistische karakter.
Leopardi schreef twee gedichten met patriottische motieven, met name ‘All'Italia’ en ‘Sopra il monumento dl Dante che sl preparava in Firenze’, en een toespraak over de Italiaanse romantische poëzie. We herkennen zijn pessimisme en zijn negatieve schoonheid over de natuur terug. Tussen juli en augustus probeerde eveneens het ouderlijke huis te verlaten om bij een vriend graaf Xavier Broglio d'Ajani te logeren. Vader Leopardi heeft tevens dit ondermijnd, mede dat zijn oogziekte zorgwekkender werd.
O patria mia, vedo le mura e gli archi E le colonne e i simulacri e l'erme Torri degli avi nostri, Ma la gloria non vedo, Non vedo il lauro e il ferro ond'eran carchi I nostri padri antichi. Or fatta inerme, Nuda la fronte e nudo il petto mostri. Oimè quante ferite, Che lividor, che sangue! oh qual ti veggio, Formosissima donna! Io chiedo al cielo E al mondo: dite dite; Chi la ridusse a tale? E questo è peggio, Che di catene ha carche ambe le braccia; Sì che sparte le chiome e senza velo Siede in terra negletta e sconsolata, Nascondendo la faccia Tra le ginocchia, e piange. Piangi, che ben hai donde, Italia mia, Le genti a vincer nata E nella fausta sorte e nella ria. …
( Een uitreksel uit 'All'Italia' )
Leopardi leerde de zintuiglijke – en materialistische filosofie van zijn tijdgenoten ( Pascal, Voltaire en Rousseau ) kennen. Hij begon na te denken over de ijdelheid van de hoop en de onvermijdelijkheid van de pijn, die hij ontdekte als ongeldigheid van de dingen en de pijn zelf. Deze gedachten, meestal poëtische en filosofische uitspraken, schreef hij in een soort dagboek dat de titel ‘Pensieri’ meekreeg. Postuum zal dit werk in 1845 verschijnen. In deze periode ( 1819 – 1823 ) begon hij eveneens enkele opmerkelijke gedichten te schrijven, het idyllische ‘L'infinito’, ‘La sera del dì di festa’, ‘Alla luna’ en enkele andere liederen die hij in Bologna in 1824 als ‘Canti’ liet publiceren. In totaal heeft 41 liederen geschreven. In deze liederen lezen we een andere Leopardi : oneindigheid, angst voor de dood en melancholie. Deze typische elementen uit de Romantiek contrasteren met zijn visie dat literatuur juist een moraliserende en opvoedkundige taak heeft.
Nessuno diventa uomo innanzi di aver fatto una grande esperienza di se, la quale rivelando lui a lui medesimo, e determinando l'opinione sua intorno a se stesso, determina in qualche modo la fortuna e lo stato suo nella vita. A questa grande esperienza, insino alla quale nessuno nel mondo riesce da molto più che un fanciullo, il vivere antico porgeva materia infinita e pronta: ma oggi il vivere de' privati è sì povero di casi, e in universale di tal natura, che, per mancamento di occasioni, molta parte degli uomini muore avanti all'esperienza ch'io dico, e però bambina poco altrimenti che non nacque. Agli altri il conoscimento e il possesso di se medesimi suol venire o da bisogni e infortuni, o da qualche passione grande, cioè forte; e per lo più dall'amore; quando l'amore è gran passione; cosa che non accade in tutti come l'amare. Ma accaduta che sia, o nel principio della vita, come in alcuni, ovvero più tardi, e dopo altri amori di minore importanza, come pare che occorra più spesse volte, certo all'uscire di un amor grande e passionato, l'uomo conosce già mediocremente i suoi simili, fra i quali gli è convenuto aggirarsi con desiderii intensi, e con bisogni gravi e forse non provati innanzi; conosce ab esperto la natura delle passioni, poiché una di loro che arda, infiamma tutte l'altre; conosce la natura e il temperamento proprio, sa la misura delle proprie facoltà e delle proprie forze; e oramai può far giudizio se e quanto gli convenga sperare o disperare di se, e, per quello che si può intendere del futuro, qual luogo gli sia destinato nel mondo. In fine la vita a' suoi occhi ha un aspetto nuovo, già mutata per lui di cosa udita in veduta, e d'immaginata in reale; ed egli si sente in mezzo ad essa, forse non più felice, ma per dir così, più potente di prima, cioè più atto a far uso di se e degli altri.
( LXXXII, uitreksel uit zijn dagboek ‘Pensieri’ )
O graziosa luna, io mi rammento che, or volge l’anno, sovra questo colle io venia pien d’angoscia a rimirarti: e tu pendevi allor su quella selva siccome or fai, che tutta la rischiari. Ma nebuloso e tremulo dal pianto che mi sorgea sul ciglio, alle mie luci il tuo volto apparia, che travagliosa era mia vita: ed è, né cangia stile, o mia diletta luna. E pur mi giova la ricordanza, e il noverar l’etate del mio dolore. Oh come grato occorre nel tempo giovanil, quando ancor lungo la speme e breve ha la memoria il corso, il rimembrar delle passate cose, ancor che triste, e che l’affanno duri!
In 1822 mocht hij eindelijk van zijn ouders zijn verlaten Recanati verlaten. Hij ging op bezoek bij zijn neef in Rome. Rome had hem zwaar teleurgesteld en had zelf een afkeer van deze stad. Het Romeinse literaire leven vond hij maar niets. Cultuur was op een dood spoor geraakt in Rome. Tijdens zijn Romeinse isolerende maanden leerde hij enkele buitenlandse geleerden en taalkundigen kennen, waar onder Christian Bunsen Barthold Niebuhr. Deze laatste bood hem een werk aan om bij de pauselijke administratie te werken. Leopardi heeft dat geweigerd. Zijn poëzie kreeg wel vele bewonderaars in de beste literaire kringen van Rome, maar Leopardi ergert daar aan. Wanhopig keerde hij terug naar Recanati, waar hij zich wijden aan liederen met filosofische of leerstellige inhoud.
Tussen januari en november 1824 componeerde hij vele morele stukken, zoals dialogen, die hij allen liet verzamelen in ‘Operette morali’. Deze operettes worden gekenmerkt door een soort "kosmische pessimisme ', waarbij de natuur werd beschuldigd van de bron van menselijke ellende te zijn. Het verlangen naar geluk wordt iedere keer door de natuur ondermijnd en zo geraken de mensen meer en meer gefrustreerd. Hij schreef tevens een politiek filosofisch discours ‘Discorso sopra lo stato presente dei costumi degl’italiani ‘, waarin hij de morele toestand van zijn tijdgenoten samenvatte. Mede beïnvloed door de Verlichting schreef hij ‘la distruzione o indebolimento de’ principi morali fondati sulla persuasione’, met andere woorden dat morele principes van de mens werden verzwakt of zelf vernietigd door de overtuiging.
Terra. Cara Luna, io so che tu puoi parlare e rispondere; per essere una persona; secondo che ho inteso molte volte da' poeti: oltre che i nostri fanciulli dicono che tu veramente hai bocca, naso e occhi, come ognuno di loro; e che lo veggono essi cogli occhi propri; che in quell'età ragionevolmente debbono essere acutissimi. Quanto a me, non dubito che tu non sappi che io sono né più né meno una persona; tanto che, quando era più giovane, feci molti figliuoli: sicché non ti maraviglierai di sentirmi parlare. Dunque, Luna mia bella, con tutto che io ti sono stata vicina per tanti secoli, che non mi ricordo il numero, io non ti ho fatto mai parola insino adesso, perché le faccende mi hanno tenuta occupata in modo, che non mi avanzava tempo da chiacchierare. Ma oggi che i miei negozi sono ridotti a poca cosa, anzi posso dire che vanno co' loro piedi; io non so che mi fare, e scoppio di noia: però fo conto, in avvenire, di favellarti spesso, e darmi molto pensiero dei fatti tuoi; quando non abbia a essere con tua molestia.
Luna. Non dubitare di cotesto. Così la fortuna mi salvi da ogni altro incomodo, come io sono sicura che tu non me ne darai. Se ti pare di favellarmi, favellami a tuo piacere; che quantunque amica del silenzio, come credo che tu sappi, io t'ascolterò e ti risponderò volentieri, per farti servigio.
Terra. Senti tu questo suono piacevolissimo che fanno i corpi celesti coi loro moti?
Luna. A dirti il vero, io non sento nulla. …
( Een uitreksel uit 'Dialogo della terra e della luna' )
In questo secolo presente, sia per l'incremento dello scambievole commercio e dell'uso de' viaggi, sia per quello della letteratura, e per l'enciclopedico che ora è d'uso, sicchè ciascuna nazione vuol conoscere più a fondo che può le lingue, letterature e costumi degli altri popoli, sia per la scambievole comunione di sventure che è stata fra' popoli civili, sia perché la Francia abbassata dalle sue perdite, e l'altre nazioni parte per le vittorie, parte per l'aumento della coltura e letteratura di ciascheduna sollevandosi, si è introdotta fra le nazioni d'Europa, una specie d'uguaglianza di riputazione sì letteraria e civile che militare, laddove per lo passato da' tempi di Luigi XIV, cioè dall'epoca della diffusa e stabilita civiltà europea, tutte le nazioni avevano spontaneamente ceduto di onore alla Francia che tutte le dispregiava; per qualcuna o per tutte queste cagioni le nazioni civili d'Europa, cioè principalmente la Germania, l’Inghilterra e la Francia stessa hanno deposto (forse anche pel progresso dei lumi e dello spirito filosofico e ragionatore che accresce i lumi e calma le passioni ed introduce uno abito di moderazione; e altresì per l'affievolimento stesso dell'amore e fervor nazionale, e generalmente di tutte le passioni degli uomini hanno, dico, deposto gran parte degli antichi pregiudizi nazionali sfavorevoli ai forestieri, dell’animosità, dell’avversione verso loro, e soprattutto del disprezzo verso i medesimi e verso le loro letterature, civiltà e costumi, quantunque si voglia differenti dai propri. …
( Een uitreksel uit 'Discorso sopra lo stato presente dei costumi degl’italiani' )
In 1825 werd Leopardi uitgenodigd door de uitgever Fortunato Antonio Stella om definitief naar Milaan te reizen en vestigen, om mee te helpen bij het uitgeven van enkele werken van Cicero, de Latijnse klassiekers, maar ook enkele Italiaanse tijdgenoten. Hij kreeg de toestemming van zijn vader. In Milaan bleef bij niet lang, mede dat zijn gezondheid heel zwak was en dat de cultuur daar voor hem niet boeit.
In 1826 besloot hij om naar Bologna te verhuizen, mede op kosten van de uitgever Stella, maar ook door het geven aan privé lessen. In Bologna ontmoet Leopardi graaf Carlo Pepoli, patriot en geleerde. Hij schreef een speciale brief over hem, getiteld ‘Al conte Carlo Pepoli’ die hij op 28 maart 1826 in de Academie van Felsinea voorlas. In het najaar kreeg hij een bestelling van zijn uitgever: een bloemlezing van de Italiaanse proza schrijvers uit de veertiende eeuw tot de achttiende eeuw samenstelling, welke Leopardi een jaar later liet uitbrengen als ‘Crestomazia’. Zijn gezondheid wankelde tussentijds, maar op amoureus vlak leerde hij gravin Teresa Carniani Malvezzi kennen, op wie hij stapel verliefd was. Dat liedje bleef ook niet lang duren.
In juni 1827 verhuisde Leopardi naar Florence, waar hij een groep schrijvers ontmoette. Deze groep behoren tot de club Viesseux. Hij kwam in contact met Alessandro Poerio, Capponi, Giovanni Battista Niccolini, Pietro Colletta, en Nicholas Tommaseo.
In november 1827 ging hij naar Pisa, waar hij bleef tot medio 1828. In Pisa genoot hij van een zachte winter, wat zijn gezondheid verbeterde. Leopardi schreef weer poëzie, die veel opener en creatiever is. Hij schreef vele liederen over grote romances. "Risorgimento" en het nummer "A Silvia" waren de bekendste onder hen. Thema's zoals de stiefmoederlijke natuur en de ineenstorting van illusies kunnen we in deze liederen herkennen. Medio 1828 keerde hij terug naar Recanati.
Silvia, rimembri ancora quel tempo della tua vita mortale, quando beltà splendea negli occhi tuoi ridenti e fuggitivi, e tu, lieta e pensosa, il limitare di gioventù salivi?
Sonavan le quiete stanze, e le vie d'intorno, al tuo perpetuo canto, allor che all'opre femminili intenta sedevi, assai contenta di quel vago avvenir che in mente avevi. Era il maggio odoroso: e tu solevi così menare il giorno.
Io gli studi leggiadri talor lasciando e le sudate carte, ove il tempo mio primo e di me si spendea la miglior parte, d’in su i veroni del paterno ostello porgea gli orecchi al suon della tua voce, ed alla man veloce che percorrea la faticosa tela. Mirava il ciel sereno, le vie dorate e gli orti, e quinci il mar da lungi, e quindi il monte. Lingua mortal non dice quel ch’io sentiva in seno.
Che pensieri soavi, che speranze, che cori, o Silvia mia! Quale allor ci apparia la vita umana e il fato! Quando sovviemmi di cotanta speme, un affetto mi preme acerbo e sconsolato, e tornami a doler di mia sventura. O natura, o natura, perché non rendi poi quel che prometti allor? perché di tanto inganni i figli tuoi?
Tu pria che l’erbe inaridisse il verno, da chiuso morbo combattuta e vinta, perivi, o tenerella. E non vedevi il fior degli anni tuoi; non ti molceva il core la dolce lode or delle negre chiome, or degli sguardi innamorati e schivi; né teco le compagne ai dì festivi ragionavan d’amore.
Anche perìa fra poco la speranza mia dolce: agli anni miei anche negaro i fati la giovinezza. Ahi come, come passata sei, cara compagna dell’età mia nova, mia lacrimata speme! Questo è il mondo? questi i diletti, l’amor, l’opre, gli eventi, onde cotanto ragionammo insieme? questa la sorte delle umane genti? All’apparir del vero tu, misera, cadesti: e con la mano la fredda morte ed una tomba ignuda mostravi di lontano.
Tussen 1828 en 1830 wijdde Leopardi wijdde weer tot de poëzie en schreef enkele van zijn belangrijkste gedichten, waaronder ‘Le ricordanze’, ‘Il sabato del villaggio’, ‘La quiete dopo la tempesta’, ‘Il passero solitario’. In 1830 verliet hij definitief zijn geboorteplaats om in Florence te vestigen. In Florence vond hij zijn weg terug.
D'in su la vetta della torre antica, Passero solitario, alla campagna Cantando vai finché non more il giorno; Ed erra l'armonia per questa valle. Primavera dintorno Brilla nell'aria, e per li campi esulta, Sì ch'a mirarla intenerisce il core. Odi greggi belar, muggire armenti; Gli altri augelli contenti, a gara insieme Per lo libero ciel fan mille giri, Pur festeggiando il lor tempo migliore: Tu pensoso in disparte il tutto miri; Non compagni, non voli, Non ti cal d'allegria, schivi gli spassi; Canti, e così trapassi Dell'anno e di tua vita il più bel fiore. Oimè, quanto somiglia Al tuo costume il mio! Sollazzo e riso, Della novella età dolce famiglia, E te german di giovinezza, amore, Sospiro acerbo de' provetti giorni, Non curo, io non so come; anzi da loro Quasi fuggo lontano; Quasi romito, e strano Al mio loco natio, Passo del viver mio la primavera. Questo giorno ch'omai cede alla sera, Festeggiar si costuma al nostro borgo. Odi per lo sereno un suon di squilla, Odi spesso un tonar di ferree canne, Che rimbomba lontan di villa in villa. Tutta vestita a festa La gioventù del loco Lascia le case, e per le vie si spande; E mira ed è mirata, e in cor s'allegra. Io solitario in questa Rimota parte alla campagna uscendo, Ogni diletto e gioco Indugio in altro tempo: e intanto il guardo Steso nell'aria aprica Mi fere il Sol che tra lontani monti, Dopo il giorno sereno, Cadendo si dilegua, e par che dica Che la beata gioventù vien meno. Tu, solingo augellin, venuto a sera Del viver che daranno a te le stelle, Certo del tuo costume Non ti dorrai; che di natura è frutto Ogni vostra vaghezza. A me, se di vecchiezza La detestata soglia Evitar non impetro, Quando muti questi occhi all'altrui core, E lor fia vòto il mondo, e il dì futuro Del dì presente più noioso e tetro, Che parrà di tal voglia? Che di quest'anni miei? che di me stesso? Ahi pentirommi, e spesso, Ma sconsolato, volgerommi indietro
In Florence werd hij verliefd op Fanny Targioni Tozzetti en raakte heel goed bevriend met Antonio Ranieri. Op 27 december 1831 werd hij gekozen tot lid van de Academie van de Crusca. Nog in dat zelfde jaar liet hij enkele van zijn liederen bewerken en nam tevens deel aan enkele liberale conferenties. Zijn grote passie op Fanny Targioni Tozzetti eindigde in een zware teleurstelling. Zijn teleurstelling verwerkte hij in zijn gedichten die hij in de gedichtenbundel ‘ciclo di Aspasia’ liet publiceren. Hij schreef eveneens twee dialogen voor zijn operette Morali, ‘Dialogo di un venditore d'almanacchi e di un passeggere’ en "Dialogo di Tristano e di un amico".
Amico Ho letto il vostro libro. Malinconico al vostro solito.
Tristano Sì, al mio solito.
Amico Malinconico, sconsolato, disperato; si vede che questa vita vi pare una gran brutta cosa.
Tristano Che v’ho a dire? io aveva fitta in capo questa pazzia, che la vita umana fosse infelice.
Amico Infelice sì forse. Ma pure alla fine . . .
Tristano No no, anzi felicissima. Ora ho cambiata opinione. Ma quando scrissi cotesto libro, io aveva quella pazzia in capo, come vi dico. E n’era tanto persuaso, che tutt’altro mi sarei aspettato, fuorché sentirmi volgere in dubbio le osservazioni ch’io faceva in quel proposito, parendomi che la coscienza d’ogni lettore dovesse rendere prontissima testimonianza a ciascuna di esse. Solo immaginai che nascesse disputa dell’utilità o del danno di tali osservazioni, ma non mai della verità: anzi mi credetti che le mie voci lamentevoli, per essere i mali comuni, sarebbero ripetute in cuore da ognuno che le ascoltasse. E sentendo poi negarmi, non qualche proposizione particolare, ma il tutto, e dire che la vita non è infelice, e che se a me pareva tale, doveva essere effetto d’infermità, o d’altra miseria mia particolare, da prima rimasi attonito, sbalordito, immobile come un sasso, e per più giorni credetti di trovarmi in un altro mondo; poi, tornato in me stesso, mi sdegnai un poco; poi risi, e dissi: gli uomini sono in generale come i mariti.
( Een uitreksel uit 'Dialogo di Tristano e di un amico' )
Zijn gezondheid verergert meer en meer. Door een ernstige oogziekte moest hij uitwijken naar Napels, waar er een milder klimaat was. Zijn vriend Ranieri was tevens mee. Tussen 1831 en 1835 schreef enkele opmerkelijke liederen, die hij liet opnemen in het verzamelwerk’ Paralipomeni della Batracomiomachia’. In Napels leerde hij het gemeenschappelijke lot van de mensheid kennen. Hij zelf typeerde dit als een gevoel van menselijke solidariteit gebaseerd op ware kennis. In 1836 brak het noodlot voor hem uit. Napels werd geteisterd door een cholera epidemie. Samen met zijn zus Paolina Leopardi verliet Giacomo de stad om zich te vestigen in villa Ferrigni te Torre del Greco. In februari 1837 keerde hij even terug naar Napels, maar zijn gezondheid verslechterde iedere dag.
Hij stierf op 14 juni 1837 in Napels, waar de cholera nog woedde. Dank zij zijn vriend Antonio Ranieri werd Giacomo Leopardi niet begraven in een gemeenschappelijk graf, want daar lagen alle cholera lijders, maar werd begraven in het atrium van de San Vitale kerk San Vitale In 1939 verhuisde zijn graf naar het Park Vergiliano Piedigrotta in Mergellina, het park waar eveneens Vergillius begraven ligt.
Ondanks zijn filosofisch pessimisme in zijn werk vind ik Giacomo Leopardi een boeiende dichter om te lezen. Misschien een vergeten man in onze contreien, maar al wie wil kennismaken met de Italiaanse romantische poëzie raad ik aan om zijn werk te lezen. Met dit blogbericht heb ik al een aanzet gegeven tot. Aan jou de keuze om te lezen of niet.
Een mooie afsluiter :
( L'infinito, 1819 )
Sempre caro mi fu quest’ermo colle, e questa siepe, che da tanta parte dell’ultimo orizzonte il guardo esclude. Ma sedendo e mirando, interminati spazi di là da quella, e sovrumani silenzi, e profondissima quiete io nel pensier mi fingo; ove per poco il cor non si spaura. E come il vento odo stormir tra queste piante, io quello infinito silenzio a questa voce vo comparando: e mi sovvien l’eterno, e le morte stagioni, e la presente e viva, e il suon di lei. Così tra questa immensità s’annega il pensier mio: e il naufragar m’è dolce in questo mare.
Ken er iemand ‘The Great Lover’? Waarschijnlijk niet. Het is de koosnaam die vele mensen gaven aan de filmacteur Rudolph Valentino. De eerste keer dat ik die naam hoorde, was bij mijn overgrootmoeder zaliger. Als tienermeisje was ze daar stapel verliefd op. Iedere keer wanneer er een film met Rudolph Valentino uitkwam, ging ze direct naar de cinemazaal om hem te zien. In dit blog bericht wil ik hem nog eens in de kijker plaatsen, want ik denk dat bij velen onder ons deze knappe filmacteur uit de jaren ’20 van de vorige eeuw niet kennen.
Rudolph Valentino werd op 6 mei 1895 in Castellaneta te Italië geboren. Zijn volledige naam was echter Rodolpho Alfonzo Rafaelo Pierre Filibert Guglielmi di Valentina d'Antonguolla. Hij zou nooit gedacht hebben dat deze eenvoudige Italiaanse jongeman heel veel roem zou krijgen in het Verenigde Staten van Amerika van de jaren ’20 van de vorige eeuw als Rudolph Valentino. Zijn ouders kwamen uit de middenklasse, maar zijn jeugdjaren waren heel saai en soms met wat onheil. Hij was wel intelligent en tweetalig, wat in die tijd al heel uitzonderlijk was. Voltooide zijn studie aan een nabijgelegen landbouwschool, maar met grote tegenzin vertrok hij samen met moeder naar Verenigde Staten van Amerika in 1913.
Aan boord van het stoomschip SS Cleveland die hem naar Verenigde Staten van Amerika bracht, blonk hij uit als een heel ambitieuze jongeman. Bij zijn aankomst kreeg hij direct een eerste baan: assistent van een tuinman op een landgoed in Long Island. ’s Avonds was hij een populaire danser bij Maxim's in New York City. Hij leerde de operette ‘The Masked Model’ kennen en trok dan samen met dit gezelschap door het land. Het liedje bleef niet langer duren. Het gezelschap ontbood zich en Valentino had geen werk.
Valentino vertrok naar San Francisco, waar hij acteur Norman Kerry ontmoette. Kerry haalde hem over zijn geluk in de film te beproeven. Zijn eerste film was ‘Alimony’ uit 1917 waar hij een bijrol had om in een balzaal scène mee te doen.
In de daaropvolgende jaren verscheen hij in 14 grote films waar hij mag proeven van het hoofdrolschap. Daarnaast had hij nog kleine rollen in 17 films. Van filmster tot schurk, allen is hem gegeven. Bekende films waren ‘A Society Sensation’ uit 1918, ‘A Rogue’s Romance’ (1919) en niet te vergeten ‘The Eyes of Youth’ ( 1919 ), die een belangrijk keerpunt in zijn carrière bleek te zijn.
Valentino kon tevens de onweerstaanbare leidende man zijn. Valentino werd door scenarioschrijfster June Mathis ontdekt. Zijn eerste grootste ster mag je al aan hem geven in zijn bijdrage als Julio in het episch drama ‘The Four Horsemen of the Apocalypse’ uit 1921. De film werd door Rex Ingrim geregisseerd. We zien een heel getalenteerde tango danser, met enorm veel finesse voor de dans. De film sloeg alsook in bij het grote publiek. Vele jonge vrouwen, waar onder mijn overgrootmoeder, hebben deze film vast en zeker in de cinemazaal gezien. Valentino werd op één klap wereldberoemd. Bij het publiek heeft hij vele indrukken achtergelaten. Niet meer de Italiaanse gigolo maar een heel vooraanstaande man met een buitengewoon sexappeal en een grote emotionele gevoeligheid. Volgens mijn overgrootmoeder had hij ook een grote uitstraling, wat hem nog meer bekender maakt.
Valentino vond zich ook zijn weg terug in die rol om zo in 1921 uit te blinken in ‘The Sheik’ tot en met zijn laatste film ‘The Son of the Sheik’ uit 1926. Hij veroverde honderden, zelfs duizenden eenzame vrouwenharten. De twee Sheik films vond hij zelf een minpunt in zijn carrière. De films werden als parodie getoond, en niet het passionele dat we van hem gewoon zijn. Nochtans zijn er enkele heerlijke liefdesscènes in, die hij samen met zijn ambitieuze vrouw Natacha Rambova speelde.
Andere gekende films waren onder andere ‘Monsieur Beaucaire’ uit 1924 waar hij de nette Franse edelman speelt en in 1925 had hij de hoofdrol in ‘The Eagle’ van Clarence Brown. In deze laatste film speelde hij de rol van een Russische Robin Hood, die heel komisch en gestileerd is. Allemaal heel professioneel gespeeld, maar jammer genoeg een ondergewaardeerde film. Een andere opmerkelijke was ‘Cobra’ ( 1925 ) waar hij de rol speelde van Graaf Torriani. Iets serieus? Ja, hij speelde daarin rol van ‘El Cid’.
Niet tegenstaande dat hij op professioneel vlak veel succes had bij de vrouwen, was dit niet zo op privé vlak. In 1919 trouwde met Jean Acker. Acker was een actrice met Cherokeebloed, een huwelijk dat niet lang stand zou houden. Acker bleek lesbienne en sloot Valentino al in de huwelijksnacht buiten de hotelkamer. De scheiding werd in 1922 uitgesproken. In 1921 ontmoette hij Natacha Rambova, een kostuumontwerpster, en protegee en wellicht geliefde van actrice Alla Nazimova. Valentino en Rambova trouwden op 13 mei 1922 in Mexico, hetgeen hem op een aanklacht wegens bigamie kwam te staan. De scheiding van Acker was op dat moment weliswaar al uitgesproken, maar de Californische wet van die tijd schreef voor dat scheidende paren minimaal een jaar moesten wachten voordat zij opnieuw konden trouwen, hetgeen Valentino en Rambova dan ook deden. Ook dat liedje bleef niet lang duren. Valentino verliet Rambova al in 1925, en had een relatie met de Poolse actrice Pola Negri.
15 augustus 1926. Deze dag zal ieder filmliefhebber en liefhebster niet direct vergeten. Tijdens de première van ‘The Son of the Sheik’ stortte Valentino in. Een zware maagzweer heeft hem de das gemaakt. 8 dagen later, 23 augustus 1926, heeft Valentino zijn laatste levenslicht gezien, en dit op amper 31 jarige leeftijd. De filmwereld en zijn publiek stortte letterlijk in. Ze hebben een groot man verloren.
Wanneer we nu ( 21ste eeuw ) naar de Rudolph Valentino's films kijken, kan ik mijn overgrootmoeder perfect begrijpen en geen ongelijk geven. Rudolph Valentino was een heel romantische persoon. Hij is nog altijd heel subtiel met een humoristische ondertoon, maar ook een graag geziene filmacteur. Zijn oog blikken doen me altijd aan wonderen denken. Bij jou ook?
Lieverd, ik voel jouw gevoelens De gevoelens van een eeuwigheid Ik voel jouw hart die iedere keer me raakt En jouw ziel die ogen heeft.
Mijn lichaam was verloren Pijnen en wonden die niet konden geheeld worden Niemand die bij mij kwam Om mijn zwakte en liefde te leren kennen Ik was hopeloos Wie zal voor mij zorgen.
Laat me van jou houden En jouw zachte haren raken Die iedere keer mee vliegen met de wind Laat mijn bevroren gevoelens smelten Ik wil weer het licht zien Het licht dat liefde heet Maar ook het licht dat ik weer kan dromen En aan jou te denken over deze liefde.
Ik ben gewoon een verloren ziel Met veel liefde en verliefdheid Ik zal de viool laten spelen En dansen op dit romantisch passionele ritme.
Mijn eerste tranen zijn nu verdwenen Ze kwetsten me iedere keer Want ze vertellen over een liefde die ik nooit heb gekend En over iemand die heel broos was.
Nu vallen mijn tedere tranen in hartstochtelijke stromen Om jouw oceaan van liefde te voeden Maar ook om iedere keer met jou mee te gaan En voor jou buigen en diep in mij te bewaren.
Ik weet dat je me aanbidt En iedere keer me heel teder en zachtjes kust Me stevig houdt in jouw armen Ik laat mijn gedachten dwalen voor jou.
Ik zal je iedere keer dragen in mijn hart Ik ben bang om jou ooit te verliezen Zelfs heel bang Want ik weet dat aan alle goede dingen een einde komt Daarvoor wil ik niet op wachten En me nooit afvragen wanneer je me ooit zou verlaten.
Ik ben nu heel gelukkig, want onze harten slaan als een Mijn angst is verdwenen Ik zal jou iedere keer smoorlijk beminnen Mijn naakte en zachte lichaam, dicht bij jou Om zo jouw adem te voelen in mijn nek.
Ik kan mijn tranen moeilijk verbergen Die zeggen dat ik je iedere keer wil Maar ook de tranen van verliefdheid Van eeuwig geluk en samenzijn Iedere adem wil ik samen met je delen Je bent een deel van mij Je bent mijn hele hart.
Is dit de liefde die ik zoek Is dit het verlangen dat ik zorg zal voor dragen Laat me deze vier woorden ‘Ik houd van jou’ zeggen Laat mijn liefdestranen weer stromen Lieverd, iedere keer denk ik aan jou En aan onze zachte liefde!
Een mooie afsluiter :
( Norah Jones, Dont Know Why, 2002 )
I waited 'til I saw the sun I don't know why I didn't come I left you by the house of fun I don't know why I didn't come I don't know why I didn't come
When I saw the break of day I wished that I could fly away Instead of kneeling in the sand Catching teardrops in my hand
My heart is drenched in wine But you'll be on my mind Forever
Out across the endless sea I would die in ecstasy But I'll be a bag of bones Driving down the road along
My heart is drenched in wine But you'll be on my mind Forever
Something has to make you run I don't know why I didn't come I feel as empty as a drum I don't know why I didn't come I don't know why I didn't come I don't know why I didn't come
Lieverd, je bent mijn rode roos van verlangen Maar ook met een zeldzame, aromatische en frisse geur Ik laat je ook bloeien, Met al mijn dromen en liefde voor jou Maar ook samen de energie en het water te delen Om zo onze relatie te laten groeien Die eeuwigheid heet.
Lieverd, ik geef je mijn vurige tong En laat je proeven van mijn zachte lippen Die iedere keer honger heeft naar jouw passionele nectar Maar ook om je zachte huid te mogen aanraken Je laat me boven jou vliegen Om zo diep en lang drinken van jou Tot mijn dorst gelest is.
Lieverd, mijn hart is iedere keer gevuld Vol met hunkerde en zalige gevoelens van jou Mijn ziel heeft jou opgeslagen Want jij geeft mij iedere keer de rust en stilte om van jou te houden En iedere keer zal ik de zon vragen Om voor jou te schijnen Maar ook samen de heldere nachten te delen.
Lieverd, een leven zonder jou kan ik me niet voorstellen Want je laat me iedere keer dromen van een hoopvol leven met jou Maar ook iedere moment wanneer ik wakker word Denk ik aan jou Jij, mijn eeuwige levendige liefde Maar ook een heel volledige mooie vrouw Met veel respect en eerbied voor mij.
Lieverd, Ik heb nog nooit iemand ontmoet zo vriendelijk en zo fijn Een natuurlijk wonder is bij mij gekomen Jouw liefdevolle armen die door de nacht me omhelzen Met jou voel ik me veilig en beschermd Maar ook dat ik veel warmte van jou mag ontvangen Daarvoor heb ik grote bewondering voor jou Want iedere keer vul je mijn hart met vreugde, ontzag en verlangen.
Lieverd, je bent sterk en gedurfd Je bent zacht en vriendelijk Je hebt een hart van goud en Een mooie ziel Jouw liefde laat me weer glimlachen, lachen en huilen Met jou wil ik voor eeuwig zijn Om je niet meer verliezen.
Lieverd, je bent mijn eeuwige rode roos!
Een mooie afsluiter:
( Be my somebody, Norah Jones, 2007 )
I'm too foggy today, To know what you're sayin', Your lips are moving so fast, And I just keep praying, For them to slow down, So I can make some sense, Of the words that are pouring out, Of your crooked spout.
Last night was a record to be broken, It broke all over the kitchen floor, Oh no don't you go, I'm coming back with a rag, To wipe away the haze from the days, We've forgotten all about.
So be my somebody tonight, Be the one who'll hold me tight, Honey, please, please, Cuz I've been so all alone, And no one will pick up the phone, So honey, please stay.
I held your head up, do you remember? When you wanted to make a blanket outta me, Oh I can't lie ... I been keeping score, And it's your turn to wring me out, And lay me down to dry.
So be my somebody tonight, Be the one who'll hold me tight, Honey, please, please, Cuz I've been so all alone, And no one will pick up the phone, So honey, please stay, Honey, please stay, Honey, please stay
Mijn lieve beminde woorden vliegen weg naar jou Jij, mijn lieverd, en met een eenzaam hart Je was gekwetst door de liefde Je was gekwetst door het lot.
Mijn tranen stromen uit mijn helder blauwe ogen Ik laat ze verenigen met jouw tranen Tranen om al je pijnen en wonden te helen Tranen van bitter verdriet.
Overdag zal de zon schijnen op de tranen van de sneeuw ’s Nachts zal de maan de weilanden verlichten Maar nu zijn de weiden gedekt met de warme sneeuw En we horen de vogels zingen in de witte bomen.
Ik weet nog goed de eerste keer dat we elkaar zagen: Ik met een gebroken hart En jij gaf me direct de liefde die ik nodig had Juist die liefde van een vrouw die me verliefd maakt op jou.
Die eerste keer hoorde ik al mooie liederen van jou De liefde van een vrouw die weer verlangt om bij iemand te zijn Iedere moment zingt jij voor mij Dag en nacht.
Lieverd, laten we samen in de sneeuw spelen En elkaar aanraken en kussen met de omringende sneeuw We houden elkaar dicht bij onze harten En het gevoel delen dat onze zachte huiden elkaar raken.
Wat is het mooi om op deze sneeuwdag bij jou te zijn We proeven van onze tedere roze lippen En we dromen van eeuwige groene weiden Maar ook van helder blauwe oceanen, allen voor ons bestemd.
Wanneer ik je zie, is mijn leven al heel warm Mijn tranen kan ik nu eindelijk met jou delen En iedere keer raak je mij heel hunkerend aan Om weer het gevoel te geven dat er nog hoop is.
Ik zal me nooit schamen voor mijn liefde voor jou Al begrijpen de mensen niet wat jij voor mij allemaal betekent Maar dat hoeft niet, want ik zal jou over mijn liefde praten De vurige liefde van twee fonkelde sterren die elkaar eeuwig liefhebben.
Ik zal met jouw lange golvende haren spelen Jouw ogen glinsteren van liefde en verliefdheid Laten we onze lippen samen ontmoeten Mijn zacht hand die je voor altijd mag houden.
Ik voel je warme sneeuw in mijn ziel Jouw sneeuw die mijn hart heeft geraakt En deze op een speciale plaats bewaard Om voor eeuwig wit en vast te zijn.
Lente, zomer, herfst, alle tijden Jouw warme sneeuw die me eeuwig zal beschermen En iedere keer zal ik de eerste keer herinneren dat we elkaar zagen: Een warme liefde op een koude winterdag!
Een mooie afsluiter:
(Winter Song, Sara Bareilles en Ingrid Ellen Michaelson, 2008 )
Jaarlijks wordt er in Vlaanderen een Open Bedrijvendag tijdens de eerste zondag van de maand oktober georganiseerd. Enkele bedrijven van zowel uit de private - als openbare sector houden op die dag een open deur voor het grote publiek om zo een kijk te nemen achter de schermen. Twintig jaar geleden werd voor de eerste keer een Open Bedrijvendag gehouden. Negen jaar later, dus nu elf jaar geleden, heeft de afdeling van de Vlaamse overheid waar ik werk, voor de eerste maal deelgenomen. Dit jaar komt ze tevens aan bod, en hiervoor zal ik een bijdrage leveren. Ieder jaar wordt er tevens een onderwerp in de kijker geplaatst. Het thema van dit jaar luidt : 'Iedereen winst: sociale economie'.
Officiële uitnodiging
Bron : Open Bedrijvendag - Oost-Vlaanderen: Handleiding voor dé interessantste zondag van het jaar : zondag 4 oktober van 10 tot 17u, p. 7.
Welkom in de wereld van de geotechniek! Bruggen, kaaimuren, dijken, tunnels, ... we hebben ze graag duurzaam, economisch én veilig. Hiervoor is een uitvoerige analyse van de ondergrond nodig. Ontdek het proces van sonderingen, boringen en metingen op de werf tot proeven in ons laboratorium. Wil je het geotechniekteam aan het werk zien en leren hoe je proefgegevens uit je omgeving op pc kan opvragen? Kom dan zeker naar onze afdeling!
Enkele sfeerbeelden avant la lettre :
Flyer :
Routebeschrijving:
Men rijdt het Technologiepark binnen, aan het rond punt rijdt men rechtdoor. Vervolgens ziet men even verder aan de rechterkant de afdeling Geotechniek (aangeduid met een geel bord). De ingang van het gebouw echter bevindt zich aan de linkerkant.
De deelname aan de Open Bedrijvendag was met een ongeveer 1600 bezoekers een enorm succes. Ik wil iedereen bedanken die de Afdeling waar ik werk, bezocht heeft.
Enkele reacties van bezoekers die ik via de cel Administratie heb gehoord :
jullie hebben duidelijke sprekers
super, voor herhaling vatbaar / wanneer doen jullie terug mee
de borden zijn beknopt en de uitleg erop is duidelijk
ik wist niet dat Geotechniek zo groot was en zoveel te bieden had
ik wist niet dat jullie bedrijf zo interessant was
ik wist niet dat de overheid zo'n enthousiaste teams had
de rondleiding was héél interessant
heel goede organisatie en interessant
de rondleiding / demo's en sprekers deden het nóg beter dan de vorige openbedrijvendageditie
Koenders op thuisfrontdag met opbrengst twitterveiling 13 september 2009, 15.00 uur
Minister Koenders (Ontwikkelingssamenwerking) heeft zondag de opbrengst van een twitteractie voor Afghanistan op symbolische wijze aan de Nederlandse militairen in Uruzgan overhandigd. Dit gebeurde tijdens de maandelijkse thuisfrontdag op Vliegbasis Volkel.
Jessica de Kok, echtgenote van een in Afghanistan gelegerde luchtmachtmilitair, zamelde ruim 40.000 euro in voor een Afghaans vrouwenhuis en de aanschaf van lesmateriaal. Honderden twitteraars boden spontaan spullen aan op de veiling.
’s Middags was er een live-verbinding van Nederlandse militairen in Afghanistan met hun familieleden in Nederland. Als slotstuk overhandigde Koenders via satellietverbinding de cheque aan de uitgezonden militairen en hield hij een korte toespraak over de Nederlandse betrokkenheid.
Koenders verhoogt opbrengst twitterveiling 14 september 2009, 11.10 uur
Minister Koenders (Ontwikkelingssamenwerking) heeft zondag de opbrengst van een twitteractie voor Afghanistan op symbolische wijze aan de Nederlandse militairen in Uruzgan overhandigd. De minister heeft het bedrag van 42.000 euro nog eens met de helft verhoogd tot 63.000 euro. Dit gebeurde tijdens de maandelijkse thuisfrontdag op Vliegbasis Volkel.
Jessica de Kok, echtgenote van een in Afghanistan gelegerde luchtmachtmilitair, zamelde het geld in voor een Afghaans vrouwenhuis en de aanschaf van lesmateriaal. Zij starte een online veiling waar allerlei goederen en diensten ter veiling konden worden aangeboden. Honderden twitteraars boden spontaan spullen aan.
’s Middags was er een live-verbinding van Nederlandse militairen in Afghanistan met hun familieleden in Nederland. Als slotstuk overhandigde Koenders via satellietverbinding de cheque aan de Goede Doelen Commissie van ATF-11 en hield hij een korte toespraak over de Nederlandse betrokkenheid.
De Goede Doelen Commissie van ATF-11 steunt de stichting Schoolsupport4Afghanistan, die zich inzet voor het onderwijs van Afghaanse kinderen. Daarnaast gaat een deel van de opbrengst naar Nahid, een stichting voor de rechten van Afghaanse vrouwen.
VOLKEL - Jessica de Kok uit Boxtel heeft met een veiling via Twitter de afgelopen maanden een flink bedrag bij elkaar gebracht voor vrouwen in Afghanistan. Op vliegbasis Volkel werd zondag een cheque 42-duizend euro aan minister Koenders overhandigd. Minister Koenders van Ontwikkelingssamenwerking verhoogde de opbrengst van de Twitterveiling met de helft, waarmee er 63-duizend euro naar de vrouwen in Afghanistan gaat.
Het station Roosendaal heeft een rijke geschiedenis. De opening was al op 23 juni 1854, wanneer de spoorlijn Antwerpen - Lage Zwaluwe werd ingebruik genomen. Nog geen jaar later, op 3 mei 1855 om precies te zijn, kon je al naar Breda en richting de Moerdijk reizen. Deze laatste lijn werd zelf in 1872 verlengd tot aan Rotterdam en Dordrecht.
De eerste Zeeuwse Lijn kwam alsook uit de grond met in 1863 een verbinding naar Bergen op Zoom. In de jaren 1868-1872 werd deze Zeeuwse Lijn verlengd naar Vlissingen.
Op architectonisch vlak heeft het stationsgebouw alsook een rijke geschiedenis. Naar analogie met de bestaande stations van Oudenbosch en Zevenbergen bouwde men in Roosendaal een gelijkaardig station in de jaren '50 van de negentiende eeuw. Een eerste uitbreiding waren al in 1866 en 1887 voorzien waarbij het gebouw voorzien werd met zijvleugels. In 1907 werd het stationsgebouw vervangen door het huidige gebouw naar een ontwerp van D.E.C. Knuttel en G.W. van Heukelom. In de Tweede Wereldoorlog raakte het gebouw zwaar beschadigd, waarna het in 1949 werd herbouwd onder leiding van Sybold van Ravesteyn. De architect handhaafde het ontwerp uit 1905 grotendeels, maar creëerde wel een nieuw, soberder uitgevoerd entreegebouw.
Het station is een belangrijk grensstation tussen Nederland en België, maar ook een belangrijk spoorwegknooppunt in het zuidwesten van Nederland. Hieronder heb ik enkele sfeerbeelden van het station in dit bericht vermeld.
Station Oss is een spoorwegstation in Oss en werd geopend op 4 juni 1881. Het station is gelegen aan de lijn Tilburg - Nijmegen. Het huidige stationsgebouw dateert uit 1982.
Dit is de spin Sebastiaan Het is niet goed met hem gegaan
Luister!
Hij zei tot alle and're spinnen: Vreemd ik weet niet wat ik heb, maar ik krijg zo'n drang van binnen tot het weven van een web.
Zeiden alle and're spinnen: O, Sebastiaan, nee Sebastiaan kom, Sebastiaan, laat dat nou, wou je aan een web beginnen in die vreselijke kou??
Zei Sebastiaan tot de spinnen: 't web hoeft niet zo groot te zijn, 't hoeft niet buiten, 't kan ook binnen ergens achter een gordijn
Zeiden alle and're spinnen: O, Sebastiaan, nee Sebastiaan, toe, Sebastiaan, toom je in! Het is zò gevaarlijk binnen, zò gevaarlijk voor een spin.
Zei Sebastiaan eigenzinnig: Nee, de drang is mij te groot. Zeiden alle and'ren innig: Sebastiaan, dit wordt je dood!
O, o, o, Sebastiaan... Het is niet goed met hem gegaan...
Door het raam klom hij naar binnen. Eigenzinnig! En niet bang! Zeiden alle and're spinnen: Kijk, daar gaat hij met zijn drang!
Na een poosje werd toen even dit berichtje doorgegeven:
Binnen werd een moord gepleegd. Sebastiaan is opgeveegd.
Dit bovenstaande gedicht heb ik jaren geleden op school geleerd. Hiermee leid ik een nieuw blog bericht, met name een ode aan de de Nederlandse dichteres Annie M.G. Schmidt. Ze is nog altijd gekend en beroemd als dichter en schrijver van verzen, liedjes, boeken, toneelstukken, musicals en radio- en televisiedrama. Wie kent nog enkele kinderboeken als 'Jip en Janneke', 'Pluk van de Petteflet', het kinderversje ‘Dikkertje Dap’ en het lied ‘Dit is de spin Sebastiaan’ welke ik hierboven heb vermeld. Bij mij roept dat allemaal jeugdherinneringen op. Wie was deze schrijfster ?
Anna MG ( voluit: Maria Geertruida ) Schmidt werd geboren op 20 mei 1911 in Kapelle op Zuid-Beveland (Zeeland). Annie Schmidt was de dochter van een predikant in Kapelle.
Haar middelbare school deed ze op de HBS in Goes, om nadien naar Den Haag te gaan om een notariaatstudie te volgen, maar die ruilde ze al snel in voor een cursus steno en typen bij Schoevers. Na haar studies werkte ze als au pair in de jaren ’30 van de vorige als in een gezin in het buitenland, Hannover om precies te zijn. Ze keerde terug naar Nederland waar ze bibliothecaresse in de Openbare Bibliotheek van Vlissingen werd. In deze bibliotheek werd ze in 1941 als directie bevorderd. Na de oorlog bood ze zich aan om bij het dagblad Het Parool te werken. Vanaf 1948 schreef ze wekelijks een column voor volwassenen en versjes voor kinderen voor de krant.
Zoals eerder vermeld is Annie ook gekend als schrijfster van musicals en radio- en televisiedrama. In 1965 schreef ze de tekst van de musical ‘Heerlijk duurt het langst’. Ze werkte nauw samen met Harry Bannink die de muziek heeft gecomponeerd. Drie jaar later, in 1968, volgde de inmiddels legendarische televisieserie Ja zuster, nee zuster.
( 'Vluchten kan niet meer' uit: Heerlijk duurt het langst, Frans Halsema en Jenny Arean, 1963 )
Een mooie afsluiter :
( Dikkertje Dap, Herman van Veen, 1986 )
Foto 'Spin op wasdraad' in Gentbrugge ( België ), 12/09/2009, om 14u06
